dwarsliggers

Dwarsliggers ... noodzakelijk om het rechte spoor te houden
          
lees meer over onze filosofie

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

markus sommDonald Trump is president. Wat moeten we nu meer vrezen; hem of zijn tegenstanders? Door Markus Somm, hoofdredacteur Basler Zeitung 21/01/2017

Je moet er wel even aan wennen dat de president van de Verenigde Staten in de toekomst ook het optreden van filmacteurs via Twitter veroordeelt, indien de betreffende persoon de onvoorzichtigheid zou begaan kritiek aan hem te uiten.  Nadat Meryl Streep, een van de giganten van Hollywood, bij de uitreiking van de Golden Globe iets meer dan een week geleden, Trump bekritiseerd had omdat hij (zogezegd) een gehandicapte reporter zou nageaapt hebben – wat Trump afstrijdt – reageerde de nieuwe leider van de vrije wereld prompt met een tweet: “Meryl Streep, one of the most over-rated actresses in Hollywood, doesn’t know me but attacked last night at the

Golden Globes” of “Meryl Streep, een van de meest overroepen actrices in Hollywood, kent me niet, maar viel me vorige nacht bij de ‘Golden Globes’ aan.” Overroepen. Zoals altijd, als Trump twittert: grote opwinding in medialand, pekzwarte commentaren, giftige protesten, diepgaande analyses, solidariteitsbetuigingen en weerstandsaankondigingen, interviews, beelden, video’s, artikels, essays, tweets, miljoenen ervan. Een planeet houdt zich bezig met één enkele man. Hadden we zoiets al ooit?

 

In het Tijdperk van het Trumpisme

Vorige vrijdag heeft Donald J. Trump de eed afgelegd als 45ste president van de Verenigde Staten. Veel mensen hebben angst en waarschuwen voor oorlog en ondergang. De reden waarom Trump verkozen werd zal door historici nog binnen vijftig jaar met interesse onderzocht worden, want dat wat we beleefd hebben – nog beleven – is niets minder dan een revolutie. Of die nu goed zal uitdraaien of slecht staat momenteel nog in de sterren. Ik kan niet in het hoofd van Trump kijken. Maar de eerste tekenen stemmen hoopvol: Trump’s kabinet is misschien een van de meest veelbelovende die Amerika ooit gezien heeft. Een mengsel van mensen die politieke insiders zijn, zoals vroegere gouverneurs, ministers en parlementsafgevaardigden, dus mensen die weten hoe men een wet door het congres krijgt. Ten tweede generaals met een uitstekende reputatie, die net omdat ze de oorlog gezien hebben, die niet gedachteloos gaan uitlokken. Verder veel persoonlijkheden uit de zakenwereld, meestal ondernemers en eigenaars van bedrijven die daar miljarden verdiend hebben, wat een van de beste en hardste indicatoren voor competentie is. Of zou U een noodlijdende ondernemer vertrouwen?

Ten slotte, en dat is niet het geringste, gaat het hier om mensen waarvan de bekende opvattingen een echte politiekwissel in hun departementen doen verwachten. Een van de felste critici van de milieupolitiek gaat nu het daarvoor verantwoordelijk ministerie leiden. Een dame die sinds vele jaren voor de ouders meer keuzevrijheid van school eist, en die reactionaire onderwijsvakbonden in toom gehouden heeft wordt nu minister van onderwijs. Een gastronomieondernemer, die weet – en dat ook altijd gezegd heeft – hoe schadelijk minimumlonen en een allengs socialistischer wordend arbeidsrecht voor werknemers en ondernemingen zijn, moet in de toekomst het arbeidsministerie op zijn kop zetten. Nog zijn die niet door de Senaat bevestigd, en het is zonder meer mogelijk dat de ene of de andere het niet haalt. Maar één ding staat in ieder geval vast: Trump meende wat hij zegde. Niets minder dan een revolutie is aan de gang in Washington D.C..

We voelen het al lang. Dat één man met één enkele tweet protest of jubel kan doen losbarsten zou niet zo zijn indien we enkel over het karakter van deze ondoorzichtige en toch al zo vertrouwde man zouden debatteren. Wie gelooft dat links in Amerika, de mainstream-media, de democraten, Hollywood of de universiteitsprofessoren, kortom bijna iedereen die tot hiertoe enig gewicht in de schaal legde, nu daarom van woede kookt omdat Donald Trump eventueel een narcistische, grove onbekwame politicus zou kunnen blijken, die vergist zich. Deze stijldebatten – mag hij twitteren? – leiden af van dat waarom het diegenen die hem zo verbeten bestrijden werkelijk gaat. Ook zij worden gewaar dat hier een buitenstaander in de binnenste kring van de elite ingebroken is. Deze man heeft niet alleen het ondenkbare waargemaakt, maar zal bovendien zijn macht gebruiken om de politiek, die de elite tot hier toe bedreven heeft en voor zo briljant hield, om te keren. Klimaatverandering, politieke correctheid, een buitenlands beleid dat rond de therapeutische bezwering van dictatoren opgebouwd was, half open grenzen, militaire aftocht zonder perspectief, een onverantwoordelijke vluchtelingenpolitiek en een pseudo liberale handelspolitiek. Die concepten hebben weliswaar de grote ondernemingen en hun managers gebaat, maar niet de arbeiders. Op al die gebieden heeft Trump een andere politiek aangekondigd, en hij schijnt er aan te beginnen die inderdaad om te zetten. Of hij zal slagen is nog de vraag. Hij heeft de verarmde en vertwijfelde mensen in de industrie ruïnes van de ‘Rust Belt’ zo veel beloofd dat hij spoedig resultaten zal moeten leveren. Ander zou hij de congresverkiezingen binnen twee jaar wel eens kunnen verliezen.

Wie heeft hier Angst voor de Democratie?

Met andere woorden, we zien hier niets anders dan de democratie, zoals ze rammelt en stoomt. De kiezer heeft een echte veranderde politiek verlangd, en daarvoor een volledig nieuwe man aan de regering gebracht: iemand die het over andere invalshoeken en nieuwe inhouden heeft.

Wie daar ongerust van wordt en bij voorbeeld meent dat de gezondheids- en immigratiepolitiek van Barack Obama in geen geval veranderd mag worden, heeft de essentie van de democratie niet helemaal begrepen. Vorige vrijdag werd in Washington de geïnstitutionaliseerde machtsoverdracht voltrokken, zoals het Westen hem uitgevonden heeft en zoals met name Amerika hem al sinds meer dan tweehonderd jaar praktisch altijd vlekkeloos voorgeleefd heeft. Er zijn heel weinig landen in Europa die een dergelijk rapport kunnen voorleggen. Zwitserland is daarbij, maar al zijn buren, met uitzondering van Liechtenstein, zijn het niet. Hier loopt een beschaafde machtswisseling af, weliswaar zonder wapens en zonder bloedvergieten – en dat is het wat het Westen nog altijd als onmiskenbaar voordeel heeft – maar een machtswisseling desondanks. Dat doet pijn voor de verliezers, en dat is legitiem. Maar dat de Amerikaanse democraten het daar zo moeilijk mee hebben, en onvermoeibaar blijven proberen Trump en ook die verkiezing op zich te de-legitimeren is een schande voor deze oude partij die ooit zo grote presidenten als Franklin Delano Roosevelt en Harry Truman voortgebracht heeft. Als het enkel maar dat was. Het gaat om meer. We beleven een politiek administratieve mediale elite, die haar macht voor zo vanzelfsprekend hield, dat ze het nauwelijks kan bevatten dat die macht haar nu ontglipt is. John Kerry, de ineffectiefste Amerikaanse minister van buitenlandse zaken sinds tientallen jaren, heeft het goed uitgedrukt. Die Trump administratie, zegde hij in een interview, is binnen twee of drie jaar voorbij. Alsof hij wilde bewijzen dat hij te oud geworden in om nog een democratische machtswisseling te kunnen accepteren. Misschien heeft hij gedurende de afgelopen jaren een beetje te vaak dictaturen bezocht.

De slechte Verliezers

Ook in Europa observeren we dezelfde koppigheid, als vertegenwoordigers van de elite iets over Trump zeggen. Men merkt hoe beledigd ze zijn, hoe gekrenkt doordat het volk een politiek afwijst die bij de Westerse elites zo populair is, neen, die als de enige juiste gezien wordt. Ze verraden zich als ze erover spreken: de Euro heeft “geen alternatief”, de klimaatverandering is het onderwerp van “wetenschappelijke consensus”, de EU is goed, omdat ze goed is, tegen “Migrantenstromen” kan men niets uitrichten, en tenslotte, Obama is een grote president, en wie dat anders ziet moet een racist zijn. Daarom is dat wat we nu zien gebeuren een revolutie. Trump, de buitenstaander, de partyleeuw, die ieder feestje tot ontploffing brengt, de olifant die de hele wereld er als porseleinwinkel doet uitzien, de man die in iedere sloot trapt, maar ook de man zonder vaar noch vrees, een man met heel veel moed. Hij heeft de elites van het status quo met een waarheid geconfronteerd die ze niet willen zien: dat hun politiek bij de verkiezingen afgewezen werd omdat hij mislukt is.

Wat namelijk zou de verkiezing van Hillery Clinton dan gegarandeerd hebben? Dat de politiek van een alsmaar groeiende staat, die zich steeds onverbiddelijker met ons leven en onze economie bemoeit, zich verder kon ontwikkelen. Dat de internationalisering van de politiek, waaraan onze elites zo veel wegvallen vinden, maar die onze democratie uitholt, gewoon voort kon gaan. Wat de elites met Clinton verbindt is de voorstelling dat zij, en alleen zij, met de middelen van een centrale alwetende bureaucratie de wereld en de mensen kunnen besturen. We zien deze opvatting, die de politici al sinds eeuwen in verleiding brengt, al sinds enige tijd instorten: Amerika herstelde nauwelijks van de crisis, Europa zit al jaren in een tranendal, het nabije Oosten is ontploft. Met andere woorden: de balans van de elites is jammerlijk. Daarom hebben we er andere nodig.

Daniel Henninger van de Wall Street Journal – geen Trump-vriendelijke krant – heeft dat precies beschreven: “Men zegt dat de Trump kiezers het status quo in de lucht wilden jagen. En dat deden ze. Wat we daarbij uit het oog verliezen is dat de kracht die vandaag de politiek het meest destabiliseert niet Donald Trump was. Het was het politiek status quo.

Bewaren

Bewaren