dwarsliggers

Dwarsliggers ... noodzakelijk om het rechte spoor te houden
          
lees meer over onze filosofie

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Donald TrumpZou er ooit één Amerikaanse president geweest zijn die zo massaal kritiek kreeg in binnen- en buitenland? Ik denk het niet. De grote vraag blijft hoe iemand met zo’n bedenkelijke ‘staat van dienst’ het toch kan maken?

 

 

 

Zelfs toen Donald Trump nog niet eens genomineerd was, had een dwarsligger al een vernietigend oordeel geveld: Ik woonde tien jaar in Amerika, ken het land vrij goed en heb er ook helemaal geen moeite mee toe te geven dat ik van het land en zijn mensen heb leren houden. Niet van alles natuurlijk. Bij voorbeeld mijnheer Trump waarvoor mijn grondige afkeer al veel ouder is dan zijn politiek engagement. Trump is zowat alles wat we niet nodig hebben. Hij is een rabiate egocentrische volkomen amorele megalomaan zonder maatschappelijke meerwaarde. Leuke jongen dus! En desondanks kan ik begrijpen dat hij in de Amerikaanse ‘polls’ blijft stijgen, want er is een voorgeschiedenis.

En inderdaad, hoezeer men focust op de persoon Trump, het is misleidend en gaat voorbij aan de werkelijke oorzaak: de totaal scheefgegroeide maatschappelijke situatie onder de vorige presidenten, zowel Democraten als Republikeinen.

De grote vraag blijft hoe iemand met zo’n bedenkelijke ‘staat van dienst’ het toch kan maken?

Er zijn al veel ‘electorale’ redenen aangehaald waarom Hillary Clinton het niet haalde. Totaal naast de kwestie en daar gaan we dus geen woorden aan vuil maken. Veel belangrijker is de staat waarin de VS verkeerde toen Trump zich kandidaat stelde: een wereldmacht met een gigantische staatsschuld én zonder welvaart voor het eigen volk: de arme Amerikanen in de zogenaamde Rust Belt.

Rust Belt 

Deze ‘vergeten’ Amerikanen die ondanks hard werken nauwelijks de eindjes aan mekaar kunnen knopen, families die bij werkloosheid van de kostwinner of bij ziekte geen betaalbare gezondheidszorg kunnen betalen, terwijl de junkie wel kan rekenen op steun. De vele jongeren die ondermaats onderwijs krijgen omdat de elitescholen niet betaalbaar zijn, … Kortom de middenklasse in de VS is in opstand gekomen en stak zijn vuile middelvinger op naar het blitse establishment van Democraten én Republikeinen. Iedereen, Trump en in zekere mate ook Sanders als anti-establishment kandidaat, was voor hen de betere keuze. Wat we alvast met zekerheid kunnen stellen, is dat niet Trump de oorzaak is van het ongenoegen, maar zijn voorgangers.

Is het bij ons zo veel beter? Absoluut niet! Wallonië is eveneens een Rust Belt. Alleen camoufleren de Belgische statistieken, dank zij de goede resultaten van Vlaanderen, deze dramatische toestand. En ook bij ons slagen de gevestigde machten (de particratie) er niet in om de situatie te keren. Bij gebrek aan leiderschap verdoezelt men liever deze ongewenste waarheid en geeft men gemakshalve een blanco cheque (andermans geld) die nauwelijks effect heeft. Met de instroom van vluchtelingen komt daarbij dat deze inwijkelingen zelfs meer steun ontvangen dan deze die bij voorbeeld een gepensioneerde Vlaming krijgt die zijn/haar hele leven werkte. België verdient geen charlatan, maar zal er een krijgen wanneer het establishment doof en blind blijft voor de verzuchtingen van de autochtone bevolking. Gegarandeerd, nu ook de sociale zekerheid alsmaar meer in de verdrukking komt. Hierover kan u een bijdrage lezen van cardioloog en politicus Jan Vercammen (N-VA), ‘Hoe zeker is onze sociale zekerheid nog?’

 

De Bible Belt

 

Bible Belt 

Wat wij evenmin begrijpen: Amerikaanse gelovigen in de Bible Belt – staten, die blijven ingaan tegen alle moderniteit van de Amerikaanse progressieve elite. Dat is ook voor onze progressieve en soms rabiaat anti-christelijke elite een anachronisme. Hoewel er aan dat geloof inderdaad heel wat kleine kantjes waren en zijn, kan men niet aan de wereldwijde realiteit voorbij dat zij die elke godsdienstbeleving afwijzen slechts een onbeduidende minderheid zijn.

Trump is géén DT-fout

De ergernis bij onze politieke elite en de gezagsgetrouwe media over Trump’s eerste maatregelen is daarom verbazingwekkend, maar begrijpelijk. Deze goedkeuren of ten minste in hun juiste perspectief zien, zou een erkenning inhouden van de fouten (dezelfde als hier) en dat kan en mag niet waar zijn.

Hoe zouden onze verantwoordelijken nu opeens wél weten waar het ook hier al een tijd mis loopt? Ze weten het niet omdat ze het niet willen weten. Ze vertellen het niet omdat de bevolking het niet mag weten:

· De multiculturele samenleving? Mislukt (dixit Angele Merkel) en dat is niet de fout van allochtone ‘racisten’, maar van een te laks gedoogbeleid en gebrek aan respect voor de eigen cultuur.
· Beheersing van de vluchtelingenstroom? Chaotisch door gebrek aan vooruitziendheid en daadkracht van de EU én van de eigen politiek-correcte elites.
· Tradities en waarden in stand houden? Overbodig of zelfs ongewenst, met dank aan de generatie mei ‘68.
· Armoede uitroeien, ondanks onze rijkdom? Onvoldoende. (Mislukt in Wallonië, onze eigen Rust Belt)
· Moreel hoogstaande leiders? Een minderheid, normvervaging is wijdverspreid.
· Vooraanstaande witteboordencriminelen ongestraft wegens procedurefouten? Rechtspraak à la carte, de Belgische ziekte.
· Onderwijs dat steunt op kennis? Uitgehold; nivellering naar onder; ook dank zij mei ‘68.
· Discipline in plaats van regelneven en méér pestregeltjes? Mislukt, afschaffing legerdienst betekende verlies voor een degelijke opvoeding en weerbaarheid.
· Het volk of enkel de partij? De partij, antidemocratisch, ego’s en machtswellust. Wij = eigen partij eerst.
· Rechtvaardig kiessysteem? Neen, vermits de grote politieke partijen méér parlementaire zitjes krijgen dan ze volgens hun eigen aantal kiezers recht op hebben. Een systeem waarbij elk Franstalig parlementszitje minder stemmen vereist dan een Vlaamse zetel.
· Een middenveld voor dienstbaarheid of voor macht? Voor macht, ARCO-topman: ‘big is beautifull’.
· Media die de waarheid zoeken? Neen, waarheid wordt vervangen door een eigen mening; dikwijls bij gebrek aan ‘durven weten’.
· Goed bestuur? Onmogelijk door de Belgische ziekte én de totaal mislukte communautaire compromissen waarbij de verantwoordelijkheid vooral ligt bij de Vlaamse partijvoorzitters.
· Transparantie? Particratie verdraagt géén transparantie.

Over dat laatste schreef de honderdjarige, ooit een werkelijk ‘volksvertegenwoordiger’, Jan Verroken (CVP): ‘… Toen is het fascistoïde in alle partijen geslopen, ook in de Volksunie. In een fascistische staat beslist de leider, in de politieke partijen vandaag is dat ook zo. Met Egmont is dat begonnen. Dat was een pact van enkele mensen, de voorzitters. De rest van de partij werd buiten de onderhandelingen gehouden. Onder die leiders is er een glazen plafond. Terwijl in een echte volkspartij alle fracties en tendensen moeten betrokken worden. De voorzitters beslissen alles en een parlementslid heeft niets meer te zeggen.’ (vraaggesprek met Karl Drabbe in Doorbraak).

Heeft Europa nog meer vijanden nodig?

Tijdens een causerie van professor Hendrik Vos (UGent) over Europa kregen de toehoorders drie duidelijke boodschappen: (1) dat Europa al een hele weg heeft afgelegd en we dus wel fier mogen zijn. Ook al is dat steeds met heel kleine stapjes en als gevolg van opeenvolgende crisissen, (2) het Europese beleid wil nooit een stap terugzetten en altijd behouden wat gerealiseerd werd in plaats van desnoods een stap achteruit te zetten (3) het grootste probleem ligt in de grote verscheidenheid van de lidstaten waardoor er geen gemeenschappelijk kordaat en duidelijk beleid mogelijk is.

Maar nog belangrijker was zijn reactie op de vraag waar de grenzen liggen van de EU? Volgens Vos zijn die grenzen moeilijk geografisch te bepalen en ook niet cultureel gezien de interne verschillen. Hij denkt dat de grens moet liggen bij de bestuurlijke (on)mogelijkheden. Dus ook hier de cohesie als criterium voor een goede samenwerking. Wat blijkt echter uit de eerste reacties op de BREXIT en de verkiezing van Trump? Dat die verscheidenheid opnieuw genegeerd wordt en ‘Brussel’ pleit voor een sterk beleid goed wetend dat het onmogelijk is. Het wordt eens te meer ‘rustig vastheid’, synoniem voor stilstand.

Gezien onze eigen politieke problemen zouden we beter bescheiden blijven en géén lessen in democratie geven aan de Verenigde Staten die erin slagen om VIJFTIG staten te binden in één natie. ‘United States’, niet gehinderd door een bovenliggend waterhoofd en zelf verantwoordelijk voor hun leven.

Wanneer verstandige mensen zoals Herman Van Rompuy, gewezen EU-raadsvoorzitter, hun afschuw voor Donald Trump niet kunnen wegsteken, is het maar een kleine stap om een zich-op-de-borst-kloppende opvolger, Donald Tusk, te horen verkondigen dat de VS een vijand is, net als China, Rusland en de islamisten. Dat Van Rompuy vervolgens in een Knack-interview al wie de acties van Trump relativeert (waaronder partijgenoot Pieter De Crem) ideologische collaboratie verwijt, zegt vooral veel over de angst die ook bij de gevestigde macht in België leeft. Over de hiervoor opgesomde oorzaken géén woord.

Het is maar een vermoeden, maar het lijkt er sterk op dat de EU-‘leiders’ met hun nutteloze paniekzaaierij en tegelijk stoerdoenerij proberen om Europa (ook militair) sterker uit te bouwen. Zonder het Verenigd Koninkrijk (BREXIT) en met een Duitse natie die door diezelfde elite met een NAZI-stigma moet blijven rondlopen, is dat gewoon utopie! Zelfs al zouden de nationale legers over meer geld beschikken, dan nog zal het jaren duren voor dit resulteert in méér operationele capaciteiten. Erger, een te snelle aangroei van het budget zal met zekerheid leiden tot meer geldverspilling. Maar bovenal, zonder een (politieke) ‘eenheid van commando’ is elke militaire inzet gedoemd om te mislukken. Ondanks alle retoriek – men schuwt zelfs het woord Europees ‘patriottisme’ niet, terwijl men het nationaal patriottisme afdoet als bekrompen - wordt het dus meer van hetzelfde: pappen en nathouden.

Dwarsligger