dwarsliggers

Dwarsliggers ... noodzakelijk om het rechte spoor te houden
          
lees meer over onze filosofie

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

gebeten om te weten DRIEDwarsliggers noodzakelijk om het rechte spoor te houden

Na alle verzonden en ontvangen goede wensen voor een interessant, uitdagend en vooral gezond 2019, staan de Dwarsliggers klaar voor een nieuwe reeks dwarse Nieuwsbrieven.

We zijn verheugd u binnenkort een vijfde Dwarsligger te mogen voorstellen. Ditmaal een Nederlander die ongetwijfeld een welkome versterking zal zijn en die tevens zal bijdragen tot een bredere kijk op de onderwerpen die we u voorleggen. Vlamingen en Nederlanders delen dezelfde taal, Dwarsliggers delen daarenboven een gemeenschappelijk devies: gebeten om te weten!

Wat u mag verwachten van de Dwarsliggers in 2019

 

Het binnenlandse politieke nieuws zal met de Europese, federale en gewestelijke verkiezingen in mei ongetwijfeld veel stof doen opwaaien. Daar hoeven we niet aan mee te doen. Waar we wel onze volle aandacht zullen op richten zijn de oorzaken van de politieke en maatschappelijke breuklijnen en de reeds in 2018 prominent aanwezige concrete problemen: de klimaatreligie, het ontbreken van een duurzaam en betaalbaar energiebeleid, het Vlaamse onderwijs, het dreigende verlies van een diepgewortelde culturele identiteit, de toestand van de media, de gevaren die onze democratie bedreigen, …

Internationaal zullen we onze aandacht richten op de dossiers die door supranationale organisaties gestuurd worden en kijken we graag over de grenzen naar onze buurlanden.

Voor onze kennis blijven we putten uit het internationale media-aanbod, maar vooral uit de gespecialiseerde websites van wetenschappelijke instellingen en organisaties die  gelukkig nog de wetenschap zien zoals ze is: een nooit eindigende zoektocht naar méér kennis en uiteindelijk meer begrip over wat er gebeurt en hoe we daar het best mee omgaan.

Enkele gedachten

De maatschappelijke dossiers die op tafel liggen zijn bekend. Maar te oordelen naar de manier waarop zowel in België als in Nederland politici ermee omgaan, lijkt het dat zij niet eens de moeite nemen om de echte oorzaken aan te pakken in plaats van de symptomen.

  • Een lezeres stelt dat ze bijna elke morgen wakker wordt met het nieuws en binnen de eerste minuut al alles weet over een of andere catastrofe of moordpartij. Iets later in de krant leest ze dat de criminelen en amokmakers niet eens gestraft worden. Wie verwijst naar de grote problemen in Afrika, zou toch ook moeten beseffen dat er misschien een causaal verband zou kunnen zijn tussen de problemen hier en de problemen daar. Agressiviteit is een natuurlijke reactie die onder meer veroorzaakt wordt door overbevolking, en laat dat nu net het geval zijn in stedelijke concentraties die hier te lande aangeprezen worden.
  • Een vriend reageerde op een bedenking in verband met de wetenschappelijke zwendel van de klimaatalarmisten. Hij vindt dat alle wetenschapper een eigen agenda hebben en dus gelooft hij niemand meer. Wanneer steeds meer gele hesjes beseffen dat ze niet alleen te veel belastingen betalen (waarmee de rijken gesubsidieerd worden) maar daarenboven al hun opofferingen tot niets dienen of niet eens nodig zijn, dan zullen politici terecht met de vinger gewezen worden

We negeren deze klachten best niet, want het duidt op een malaise die ook politiek zeer grote gevolgen kan hebben. Immers, wanneer politici niet eens de moeite doen om de problemen correct in te schatten en het probleem onvoldoende begrijpen, dan dreigt het ongenoegen bij de bevolking om te slaan in rebellie. Zo werkt de laksheid van een elite die vooral haar macht niet wil verliezen, contraproductief.

Concrete vaststellingen

 

Over de onveiligheid kunnen we alvast wijzen op een bijdrage van Edmund Ramsden met als titel “The urban animal: population density and social pathology in rodents and humans”. Hierin wordt een experiment met ratten beschreven. Dankzij de goede voorzieningen werden de ratten steeds talrijker maar daardoor hadden ze ook steeds minder ruimte en werden ze uitermate agressief en vormden ‘gangsterbendes’. Deze strijd om ruimte veroorzaakte veel stress die op zijn beurt de oorzaak was van  allerlei veranderingen in het gedrag: “Violence quickly spiralled out of control. Cannibalism and infanticide followed. Males became hypersexual, pansexual and, an increasing proportion, homosexual. Calhoun called this vortex “a behavioural sink”. Extreem geweld, kannibalisme en seksuele veranderingen waren het gevolg.

De vergelijking met op elkaar gepakte mensen in kleine appartementen in grootstedelijke centra – arme mensen die net zoals de ratten in het experiment niet kunnen vluchten – zou onze progressieve politici tweemaal moeten doen nadenken over ‘de stad als de ideale leefwereld’!    

Dit experiment werd vanaf het bekend worden heftig bestreden door de progressieve elite. Maar niemand kon gaten schieten in dit experiment dat met grote zorgvuldigheid doorgevoerd en geëvalueerd werd. Het werd dus gewoon “vergeten”. Het verbitterd afwijzen van wetenschappelijk werk omdat het tot conclusies komt die een a priori bestaande opinie weerleggen is dus al ouder dan vandaag. Dat is een voldoende reden  voor Dwarsliggers om alert te blijven voor grote maatschappelijke wijzigingen die met veel poeha als dé ultieme waarheid worden rondgebazuind.

Over het ongeloof bij de doorsneemensen

Om de gewone mensen opnieuw geloof te laten hebben in de wetenschap moet er dringend opgetreden worden tegen elke vorm van subsidiëring die de essentie van elke wetenschap vijandig is, namelijk het wetenschappelijk debat dat wél moet gestimuleerd worden. In De Morgen pleitte Bastiaan Rijpkema voor het behoud van de essentie van onze democratie: “In een democratie kunnen we op onze schreden terugkeren als we een vergissing hebben gemaakt. Dat is de kern die we altijd moeten beschermen. Toekomstige generaties of groepen die nu de minderheid vormen, moeten het beleid kunnen terugdraaien of bijsturen of afschaffen. Daarvoor heb je drie beginselen nodig die onaantastbaar zijn. Eén: er moet een moment komen waarop het beleid kan worden geëvalueerd, zoals wij dat bij verkiezingen doen. Twee: er moet politieke concurrentie bestaan, het systeem kan niet zonder oppositie. En drie: de vrije meningsuiting moet gewaarborgd zijn. Alles moet altijd besproken kunnen worden. Als die drie beginselen er zijn, kan een democratie ­zichzelf corrigeren.”

Willen we deze beginselen eens toetsen aan de manier waarop we wereldwijd omgaan met de opwarming van de aarde door menselijke productie van CO2? Hier is duidelijk sprake van de schending van het derde beginsel, de vrije meningsuiting en concreet het debat dat door het VN-IPCC (klimaatpanel) en de klimaatalarmisten wordt geweigerd. Voeg daarbij het schuldig verzuim van politici en de media die meegaan in een religie zonder zélf de moeite te doen om het debat een kans te geven, en dan weet u wie de democraat is en voor wie de democratie slechts een (electoraal) schaamlapje is.

In Duitsland werd een anonieme bevraging gedaan bij wetenschappers die nog actief zijn. Daaruit bleek dat het niet klopt wat de klimaatalarmisten beweren over de consensus onder de wetenschappers. Het zwijgen van de nog actieve wetenschappers die niet akkoord gaan met de klimaatalarmisten is het gevolg van de dreiging met een financiële drooglegging en het niet publiceren van hun kritische commentaren door de media. Maar laten we heel duidelijk zijn: dat kan alleen maar door het schuldig verzuim van een politieke overheid die op die manier de democratie uitholt.

We willen daarom onze oproep die we in een vorige Nieuwsbrief publiceerden herhalen:

Wij vragen alle rectoren van de Nederlandse en Vlaamse universiteiten om een debat te organiseren over de klimaatverandering. We roepen de wetenschappers op die belangrijk zijn voor dit debat - fysici, chemici, geologen, oceanografen, glaciologen, wiskundigen, … - om kleur te bekennen. Wij dagen hen uit om deel te nemen aan dit debat, waarbij zowel klimaatspecialisten die het IPCC volgen als wetenschappers die daar bedenkingen bij hebben, hun argumenten op tafel leggen zodat we ze kunnen vergelijken en beoordelen.

In het besef dat de universiteiten de laatste bastions zijn van de Verlichtingswaarden en de wetenschap, hopen we dat alle rectoren hier het belang van inzien. Daaraan verzaken is vanuit een wetenschappelijk standpunt géén optie.

Lezers die deze oproep willen steunen vragen we alvast om deze Nederlandse oproep te ondertekenen. Onder het manifest staan de namen van 25 deskundigen waaronder de namen van, Dr. C. le Pair, Nieuwegein, ex lid Alg. Energie Raad;

Prof.(em) dr.ir. D. Thoenes. Den Haag, ex directeur Research Akzo;

Prof. (em) ir. K. Wakker, Mijnsheerenland, ex rector TU Delft;

Prof. (em) dr. R.A. van Santen, Eindhoven, ex rector TU Eindhoven en

Prof. (em) ir. R.W.J. Kouffeld, Driebergen, Energievoorziening TU Delft.

De tijd van de rustige vastheid is verstreken.

Nieuw in onze bibliotheek

 

Intussen is onze bibliotheek enkele bijdragen rijker geworden:

Gastauteur Harry van der Horst  schreef een vervolg op zijn vorige publicatie over de relatie tussen Europa en Rusland met als titel  ‘TIME FLIES’..…, ONZE HERINNERING OOK? Dit artikel gaat over Het begin van de periode na de Koude Oorlog en over de rol van de OVSE.

Gastauteur Jan Jacobs schreef voor Doorbraak een interessante bijdrage over ‘De kostprijs van de groene religie’. Commentaar overbodig.

Met een bijdrage vraagt de Dwarsligger zich af wat de gebeurtenissen in Catalonië en de show in Marrakesh met elkaar te gemeen hebben? Méér dan u zou denken, zo blijkt.  

Voor wie graag méér wil weten over het belang van CO2 en de klimaatverandering zonder zelf een specialist te zijn, is deze didactische film  uitzonderlijk leerrijk. Aanbevolen voor alle politici en journalisten die het debat in naam van de democratie willen steunen én vooral om zélf méér te willen weten.