Print

corruptieHet is opvallend hoe scherp gereageerd wordt op Poetins pogingen om de invloedssfeer van Rusland uit te breiden. Wie het plaatje ook van de andere kant bekijkt kan alleen maar vaststellen dat ook het Westen, vooral dan de VS, onder het mom van steun aan de democratisering, precies hetzelfde proberen. Rusland en Amerika: twee gezworen vijanden, met de EU als mogelijk slachtoffer.

 

Het associatieverdrag met Oekraïne

Nu Nederland in een referendum neen stemde en de Nederlandse regering in nauwe schoentjes zit krijgen de zogezegde behoeders van onze dierbare democratie volop steun van de media om duidelijk te maken dat de Nederlanders zich vergissen. Voor Karel De Gucht, nooit verlegen om zijn mening te verkondigen (in HLN 9 april), is een referendum duidelijk géén democratische oefening.

 

Helaas staan zijn uitspraken in schril contrast met de werkelijke doelstellingen van het associatieverdrag, dat hij als Europees Commissaris onderhandelde met Oekraïne. Het kan best zijn dat de burgers die tégen stemden niet wisten waarover het gaat, maar dat excuus heeft hij niet. Het zou dus goed zijn mocht hij even luid durven verkondigen waarover het associatieverdrag wel gaat: over de uitverkoop van een land aan Westerse multinationals en (onvermijdelijke) steun betekent aan de corrupte Oekraïense leiders. Dát mogen de burgers blijkbaar niet weten. Wie echt om democratie geeft zou toch enige openheid mogen betrachten in plaats van via duistere onderhandelingen, slippendrager te spelen van het grootkapitaal. In al zijn ‘wijsheid’ beseft De Gucht alvast niet dat hij zelf medeoorzaak is van het toenemend euroscepticisme waar hij denigrerend over doet.

Over dit associatieverdrag werd al een en ander uitgespit door de alternatieve media. Onder meer over de uitverkoop van Oekraïne aan grote (Amerikaanse) multinationals zoals Monsanto en DuPont (zaadproducenten) en John Deere (landbouwwerktuigen), schreef Janneke Monshouwer (andernieuws.eu) op 5 april 2016 een bijdrage met heel wat refertes. Daarin lazen we het volgende: “Daar kwam bij dat met wat politiek gemanoeuvreer door het IMF een lening van 14,7 miljard euro aan Oekraïne werd verstrekt, op voorwaarde dat het land zich openstelde voor de biotechteelt en de aankoop van giftige gewassen en chemicaliën van Monsanto, om aldus één van de meest natuurlijke landbouwgronden van Europa te verwoesten. Het bedrijf John Deere, de fabrikant van landbouwwerktuigen heeft, samen met de producenten Dupont en Monsanto de champagnekurken laten knallen.”

Een bemerking toch: Dat de Nederlanders daarom neen stemden berwijfelen we, en het zal wel juist zijn dat het associatieverdrag voor de lokale bevolking ook voordelen biedt. Maar het stoort alvast niet om het groter geheel in even te benadrukken.

Wat een Russische historicus denkt over Oekraïne

Als ik ooit iets belangrijk vond bij het lezen over internationale politiek, dan wel dat er altijd twee kanten zijn aan een verhaal en dat wie ‘gebeten is om te weten’ zijn informatie nooit mag beperken tot één kant. Meestal nemen ze allebei een loopje met de werkelijkheid. Dat is ook hier het geval. We lazen de Nederlandse vertaling (zie de oorspronkelijke bron), van een lezing waarin de Russische historicus Andrei Fursov zijn kant van dit verhaal vertelt. Deze lezing werd gegeven op 14 april 2014, op het ogenblik dat Rusland de Krim bezette maar voor het geweld losbarstte in Oost Oekraïne. Oorspronkelijk gepubliceerd op Wiki

Een eerste citaat om even bij stil te staan: “Het staat buiten kijf dat de hereniging met de Krim een belangrijke mijlpaal is. In een recent TV interview heb ik gezegd, dat het een wezenlijk einde is van een schandelijk tijdperk dat begon in Malta op de 2de dec. 1989, toen Gorbatsjov werkelijk alles opgaf aan Bush, zelfs dat waar niet om werd gevraagd.” Hier zal men nooit lezen dat het tijdperk van Gorbatsjov in Rusland ervaren werd als een schande. Integendeel, voor veel West-Europeanen (en uiteraard Amerikanen) is Gorbatsjov een held en beseffen we onvoldoende dat er veel Russen dit anders zien. Goed om weten.

In een tweede citaat heeft Fursov het over de dubbele standaard die het Westen gebruikt ten aanzien van de Krim: “Wat ik bedoel met dubbele standaarden? Voorbeeld: Ooit hebben de Britten de Falklands geannexeerd. Zij zeiden: “Nou, waarom niet? We hebben een referendum op de Falklands gehouden, en de bewoners waren in meerderheid voor aansluiting bij Groot Brittannië, en dat is genoeg. Maar de Krim is een heel ander verhaal… – ofschoon de situatie dezelfde is.”  Ook hier weer een les: de winnaar heeft altijd gelijk. Dat was zo voor Margaret Thatcher toen ze de Malvinas heroverde op Argentinië en dat is nu ook zo met Poetin die de Krim opnieuw onder Russische controle bracht.

De Oekraïense oligarchen

Fursov brengt ook een overzicht van de oligarchen in Oekraïne die net zoals in Rusland hun land leegplunderen:

De Donetskclan die zijn rijkdom haalt uit mijnbouw en staalproductie;

De familie van gewezen president Janoekovitsj (de enige Russischgezinde pion) die baas was bij de douane en geld verdiende in de landbouw en de infrastructuur. Onder het presidentschap van Janoekovitsj is de Oekraïense welvaartstaat om zeep geholpen, althans dat wat er van over was. Afbraak van de welvaartsstaat begon onder Kuchma (1994-2005). Yuschenko en Timosjenko hebben de welvaartsstaat aanzienlijk verder uitgekleed en Janoekovitsj heeft de klus afgemaakt. De groei van de miljardairklasse is interessant, waren er in 2010 nog 8 miljardairs, in 2011 waren er al 21;

Firtash groepeert de energieproductie en de chemie sector (RosUkrEnergo). Ze zijn de hoofdpartner van de Rothschilds in het land en een belangrijke adviseur werkt tegelijk va-oor de Britse geheime dienst MI6.

De vierde clan is Privat. Het is de groep van Ihor Kolomoisky, de motor achter wat er nu in de Oekraïne gebeurt [op het Maidanplein]. Geboren in 1963, jood. Sponsor van joodse organisaties en voetbalclubs. Vicepresident van Oekraïense Voetbal Federatie, bezit voetbalclubs in Oekraïne en Israël, heeft banden met criminele organisaties enz. Was sponsor van Yuschenko en Timosjenko, en ook van de ultranationalist Tyaghnibok.

Tenslotte vermeld Fursov nog een één groep ‘waar niemand over wil praten’: Victor Pinchuk’s groep. Hij is de schoonzoon van Kuchma en zou sterk gelinkt zijn met de VS en de Britse inlichtingendienst MI6.

Zijn besluit is dat het heel begrijpelijk was dat het volk naar het Maidanplein trok. Men had het wel gehad met die clan. Een ander verhaal is, wie de situatie heeft uitgebuit. Marx en Engels schreven in 1848 over revoluties: “We weten nu wat stommiteiten voor rol spelen in revoluties, en hoe rotzakken die zullen uitbuiten”. Tot zover de Oekraïense oligarchen.

Goud Olie en Diamanten (Gold, Oil, Diamonds = G.O.D.)

Wanneer we het hebben over wereldimperia dan komen uiteraard drie grootkapitalisten in beeld: de Rothschild (goud), Rockefeller (olie) en Oppenheimer (diamanten). De eerste twee  zijn heel actief in de regio. Samen met de Amerikaanse en Britse geheime diensten waren ze er als de kippen bij toen Oekraïne zich losmaakte van Rusland. Fursov wijst hierbij op een belangrijk aspect, namelijk dat zelfs de VS en de UK geen coherente buitenlandse politiek hebben ten aanzien van Oekraïne gewoon omdat deze grootkapitalisten elke hun eigen beleidsmensen hebben binnen de regering en administratieve diensten om hun wereldwijde belangen te beschermen. De Rothschilds zijn druk bezig met het opkopen van de grondstoffen reserves, terwijl de Rockefellers via hun ‘Chevron Corporation’ de rijke Ivano-Frankivsk regio voor een prikje cadeau kregen van Janoekovitsj.

Een belangrijke bedenking bij deze uitspraken: de vermelding van de inlichtingendiensten in de lezing van Fursov is niet beperkt tot dit deel van zijn verhaal. Nauwelijks te controleren, maar als u zich mocht afvragen waarom nationale inlichtingendiensten zo weigerachtig staan tegenover een samenwerking, dan is wat Fursov schrijft hierover de beste uitleg die ik ooit las: de inlichtingendiensten moeten vooral de nationale economische belangen dienen (nvdr: en dan zijn ook NAVO-landen niet langer partners).

Een zelfbeleefde anekdote: Toen gans de EU zich keerde tegen Oostenrijk, Frankrijk inclusief, werd een uitzondering gemaakt voor de Franse defensieattaché in Wenen die wel de verguisde minister van defensie (partij van Haider) te vriend diende te houden, want Frakrijk hoopte op een bestelling van de Franse helikopter. Herinner u de spionage onder vrienden, waarbij de VS Europese leiders (Angela Merkel) afluisterden, maar waaraan ook Frankrijk en Groot-Brittannië duchtig aan meedoen. Denk u dat ze Merkel afluisterden om politieke motieven of omdat Duitsland een beetje te veel economische deal sloot met Rusland en andere Euraziatische landen en daardoor concurrent werd van Amerikaanse bedrijven?

Amerika – Rusland, een economische oorlog met de EU als ‘collateral damage’ 

Voor de wereldeconomie mag Rusland dan economisch niet zo veel voorstellen, voor de Amerikaanse economische spelers is Rusland niet alleen een potentieel wingewest, maar ook een potentiële concurrent. De Amerikaanse hegemonie is niet onmiddellijk in gevaar, maar mocht Rusland in de toekomst voluit kiezen voor samenwerking met China, dan is het slechts een kwestie van enkele decennia vooraleer ze samen de wereldeconomie domineren. Fursov zei daarover het volgende: “Er bestaat een organisatie, Stratfor (Strategic Forecasting Inc), een soort private CIA. De oprichter en voorzitter daarvan, George Friedman, heeft openlijk gezegd dat de belangrijkste taak van de VS het destabiliseren van Eurazië is, met als doel dat er nooit een land of een groep van landen in staat zal zijn de VS uit te dagen.” Verderop wijst hij ook op een uitspraak van Bismarck die Oekraïne wou opjutten tegen Rusland: “De oorsprong van het idee ligt bij Duitse politici, eind 19de eeuw, inclusief Bismarck, die speciale maatregelen voorstelde om het probleem te tackelen. Hij benadrukte de noodzaak Oekraïne tegen Rusland op te zetten, om de volkeren tegen elkaar te laten strijden. Hij schreef: “We moeten onder het Oekraïense volk een bewustzijn cultiveren zodat ze alles wat Russisch is, gaan haten.”

In de buitenlandse politiek van de VS wordt om die reden Rusland nog altijd benaderd als een potentieel gevaar dat moet ‘ingedamd’ worden (de ‘containment’ politiek) en waarvoor Turkije maar ook Oekraïne en de andere Europese grensstaten belangrijk zijn. Zijn het niet de VS die aandrongen op de uitbreiding van de EU naar het Oosten? Zijn het niet de VS die Turkije ondanks veel ondemocratische incidenten steunen in hun verzuchtingen om deel uit te maken van de EU? Is er iemand die denkt dat het om democratie ging toen men Irak binnenviel?

Betekent al wat historicus Fursov zegt dat we Rusland beter zouden omarmen als een goede buur? Absoluut niet. We hebben zelfs niet de kennis om te oordelen of alles wat hij zei ook klopt. Maar we zouden wel moeten beseffen dat zowel de Westerse media als de Russische elk met hun eigen gekleurd en dus op zijn minst eenzijdig verhaal de kluit proberen te belazeren. En jawel, ook in economische oorlogen, dienen de inlichtingendiensten daarvoor.

Tot slot

Fursov vertelt nog veel meer en het verdient aanbeveling om de volledige transcriptie (in het Engels) te lezen. Laten we het echter hierbij houden en eindigen met twee belangrijke vragen:

Welke ‘nationale’ belangen heeft de EU (of een lidstaat) om het vijandbeeld ten aanzien van Rusland te versterken?

Welke belang hebben wij om de uitverkoop van Oekraïne te steunen en de corruptie van zijn leiders te bestendigen? 

Dwarsligger