TRUMP troefOndanks politiek incorrecte faux pas blijft Trump zijn voorsprong als Republikeinse kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap uitbouwen. Hoe kan dat nu? Is iets dergelijks bij ons ook mogelijk?

Onze media snappen er niets van

Onze media zijn stom verbaasd over het politiek gebeuren in de USA. Het fenomeen Donald Trump is duidelijk te veel voor de weke zieltjes van ons journaille. De man kan blijkbaar doen en zeggen wat hij wil. Hij kan zo grof, zo sexistisch, zo xenofoob niet zijn of de Amerikaanse conservatieven mogen het. Dat zeggen de peilingen.

Onze journalisten zijn, bijna zonder uitzondering, op hoogglans gepolijste meesterwerken van politieke correctheid, of ze doen – misschien om den brode – minstens toch heel overtuigend alsof. Ze denken uitsluitend in termen van respect, tolerantie, solidariteit en nog een dozijn verdere warme, wollige progressieve moraalbegrippen. Dat is allemaal heel netjes, maar voor de omgang met de rauwe realiteit van ‘homo sapiens’ zijn ze niet meer gewapend.

Hoe kan nu zoiets geks gebeuren? De (uiteraard onbestaande) Heer moge verhoeden dat die kerel ook nog president wordt! Bij ons zou dat toch nooit mogelijk zijn! Dat denken ze…

Hier zijn nu twee problemen gesteld. Eerstens: hoe is zo iets te verklaren? En verder: kan dat hier bij ons ook gebeuren?

Hoe is zo iets mogelijk?

Beginnen we met het eerste. Het zal U misschien schokken, maar ik ben absoluut niet verbaasd over het feit dat Trump, ondanks al zijn overduidelijke onbeschoftheid, in de Amerikaanse opiniepeilingen blijft stijgen. Het verwondert me veeleer dat nog niemand die opiniepeilingen voor ongeldig, vals, irrelevant of verboden verklaard heeft. Ik ben er namelijk tamelijk zeker van dat in Vlaanderen iets dergelijks wél zou gebeuren.

Ik ken Amerika vrij goed. Ik heb er bijna tien jaar gewoond, gewerkt en geleefd. Daardoor overvalt me nu bij de berichtgeving in onze media over de USA nogal vaak een milde verwondering. Ik heb er ook helemaal geen moeite mee toe te geven dat ik van het land en zijn mensen heb leren houden. Niet van alles natuurlijk: er zijn in de USA ook toestanden en persoonlijkheden waar ik een grondige hekel aan heb. Bij voorbeeld mijnheer Trump. Mijn grondige afkeer van dat sujet is al veel ouder dan zijn politiek engagement, ten minste als je het omkopen van politici niet als engagement mee rekent. Trump is zowat alles wat we niet nodig hebben. Hij is een rabiate egocentrische volkomen amorele megalomaan zonder maatschappelijke meerwaarde. Ondanks al zijn sluwheid is hij olie dom. Zijn enige competentie is het Amerikaans systeem ‘bespelen’ en daarmee poen scheppen. Dat doet hij dan alleszins virtuoos. Het maakt hem niets uit af en toe eens failliet te gaan en talloze mensen op onbetaalde rekeningen te laten zitten. Leuke jongen dus! En desondanks kan ik begrijpen dat hij in de Amerikaanse ‘polls’ blijft stijgen, want er is een voorgeschiedenis.

De middenklasse heeft het moeilijk.

De Amerikaanse middenklasse, tenminste dat wat daar nog van over is, staat al tientallen jaren onder verschrikkelijke druk. Niemand neemt het voor ze op. De rijken zorgen wel voor zichzelf en voor de armen wordt gezorgd. De middenklasse moet maar kijken hoe ze de eindjes aan elkaar knoopt.

Dat heeft nu tot een situatie geleid waar medische zorgen voor een werkeloze geflipte junkie gemakkelijker toegankelijk zijn dan voor een brave hardwerkende familievader. Men kan natuurlijk ziekteverzekering kopen, maar de prijzen zijn echt prohibitief. Sommige werkgevers bieden ziekteverzekering als bonus aan, maar lang niet alle. En dan verdwijnt de verzekering mee op het moment dat de job verdwijnt. Dat gebeurt in de USA nog altijd veel gemakkelijker dan bij ons. Een ernstige ziekte kan een familie gewoon ruineren, en letterlijk aan de bedelstaf brengen. De hervormingen die Obama, overigens tegen enorme weerstand, heeft doorgezet veranderen dat allemaal niet fundamenteel, al vormen ze zeker een stap in de goede richting.

Er is een groot aanbod aan kwaliteitsonderwijs, maar dat is voor de middenklasse onbetaalbaar. Dat wat de overheid gratis aanbiedt is kwalitatief zo minderwaardig dat het de vraag is of men dat wel ‘scholen’ mag noemen. Die junkie trekt zich daarvan niets aan. Maar voor de familievader betekent het slapeloze nachten.

Nu heb ik hier slechts de twee belangrijkste problemen aangekaart. Men bedenke dat ik het hier heb over mensen die arbeid willen, en die ook werken voor de kost. Het is lang niet ongebruikelijk dat die mensen meerdere jobs tegelijk hebben. Desondanks hangt de bedelstaf permanent boven hun hoofd.

TRUMP troef

De gedachten zijn niet vrij.

Die mensen worden dan ook nog doorlopend met half verholen verwijten en vermaningen bestookt. Ze moeten medelijden hebben met alles en iedereen. Met dieren en Latino’s, met drugverslaafden, zelfs met misdadigers. Ze moeten solidariteit tonen, ook met mensen die zelf voor hun eigen leven geen spatje verantwoordelijkheid willen opnemen, bij voorbeeld die junkie waarvan sprake. En ze moeten zich schuldig voelen, voor alles wat ze doen en laten. Schuldig omdat ze auto rijden, vlees eten of roken. Dat is allemaal een beetje moeilijk te begrijpen voor iemand die tot zijn onderlip in het water staat. En dan moeten ze ook nog uitkijken wat ze zeggen, en hoe ze het zeggen.

Even een voorbeeldje uit eigen ervaring, om te tonen hoe dwaas dat laatste kan worden. Twintig jaar geleden werd ik, toen in de USA, door een verzuurde feministe tot de orde geroepen omdat ik ergens ‘mailman’ (postbode) had geschreven. Het had ‘mailperson’ moeten zijn, kapittelde ze me. En het zou goed zijn als ik, de nieuwe chef, een beetje sensitiever optrad tegenover de gevoeligheden van vrouwen. Ik onderdrukte een schaterlach, beloofde beterschap en vroeg liefjes of ik nu in het vervolg ook ‘woperson’ moest zeggen in plaats van ‘woman’. Ik denk niet dat ze het snapte. Het groot probleem met de feministen is dat ze niet weten dat ze gewonnen hebben. Ze zullen niet rusten voor er geen enkele echte man en ook geen enkele echte vrouw meer over is. Dan hebben we ze, die omineuze gelijkheid.

Die aan gedachtenpolitie grenzende tirannie wordt uitgeoefend via pers, tv en verenigingen, maar tegenwoordig vooral via de nieuwe sociale media zoals facebook en twitter. De daders zijn een vormeloze naamloze massa politiek correcte zeemzoete jongetjes en krijsende meisjes. De modale Amerikaan weet dat ze op de werkvloer waardeloos zouden zijn. Hun enig talent bestaat er in instinctief allemaal in dezelfde richting te kunnen draaien, gelijk een school vissen. Maar ze proberen hem wel voor te schrijven wat hij moet denken. Het is van de ene kant ergerlijk, maar van de andere kant ook saai: oer vervelend. De geeuwende intellectuele leegte achter heel die drukke façade gaapt als een afgrond.

De modale Amerikaan is dat allemaal beu, kotsbeu! De politiek correcte zeveraartjes die hem voortdurend de les spellen en buiten lintjes rond bomen knopen niets te weeg brengen. De politici die, uit louter schrik voor het politiek correcte massavernietigingswapen, de facebook ‘shit storm’, niets meer durven zeggen, toch veel beloven en absoluut nooit leveren. Hij zou het liefst een revolutie beginnen, maar hij durft natuurlijk niet. Hij is te bang het beetje dat hij heeft ook nog te verliezen.

En dan komt zo’n Trump. Die gaat overal met vuile voeten door, houdt zich aan geen enkele afspraak of conventie en pakt een dame met bescheiden feministische ambities, voor lopende camera, regelrecht grof aan. Hij wordt door het politiek correcte establishment verguisd. Niet omdat hij zijn fortuin heeft vergaard door duizenden mensen te bedriegen. Niet omdat hij overduidelijk het geopolitiek inzicht van een primaat heeft. Maar enkel omdat hij ‘foute’ dingen zegt! Ook van die kritiek trekt hij zich geen barst aan.

De modale Amerikaan vindt dat allemaal geweldig. Eindelijk eens iemand die durft opstaan tegen die naamloze dwingelandij. Natuurlijk is die Trump een schurk, dat weet onze middenklasse Amerikaan echt wel. Maar het is dan toch minstens een authentieke schurk. Hij is echt: gewoon een mens van vlees en bloed, met verschrikkelijke fouten en al! Dat in eclatante tegenstelling tot al die anemisch werkende meisjes en jongetjes die geen zin durven uitspreken zonder dat hij door een team van twintig raadgevers eerst zorgvuldig gewikt en gewogen is.

Van immobilia haai tot volkstribuun in drie seconden.

En ineens – zo zijn de Amerikanen dan ook weer – zijn de vele (en zware) zonden van Donald Trump vergeven en kan hij tot de status van volkstribuun opklimmen. Veel Amerikanen denken dat die onbehouwen gokker hun belangen beter kan behartigen dan, bij voorbeeld, de listige, geslepen Hillary Clinton, waarvan geen mens ooit kan vermoeden wat ze nu eigenlijk echt denkt als ze bestudeerd haar vermanend vingertje zwaait. Helemaal zeker dat de Amerikanen daarmee ongelijk hebben kan ook ik niet zijn.

Bij ons is het al eens gebeurd.

Komen we tot de tweede vraag: kan zo iets bij ons ook gebeuren? Wel, in een zekere zin is het al gebeurd. Bij de parlementsverkiezingen van 1991 behaalde de partij van Jean-Pierre Van Rossem drie zetels in de kamer en één zitje in de senaat. De flamboyante Van Rossem was al herhaaldelijk en ook nog kort voor de stembusgang tot effectieve gevangenisstraf veroordeeld voor oplichting, schriftvervalsing en dergelijke. Hij kon dus zijn kamer zetel niet innemen, omdat hij al ergens anders ‘zat’.

Eenmaal uit de gevangenis kon Van Rossem zijn intrede in het parlement maken. Net als Trump wist hij perfect wat ‘not done’ was, en deed dat met groot enthousiasme. Bij de eedaflegging van Albert II riep hij luidkeels: “Vive la Republique Européenne”. Die heldendaad leverde hem niet enkel een berisping van de kamer voorzitter Frank Swaelen op, maar het was ook zijn meest beduidende bijdrage aan het wetgevend werk.

Wat is er dan door het hoofd van de honderdduizenden gegaan die voor de man gestemd hebben? Het kan toch alleen maar een signaal aan de politici geweest zijn, in de trant van: “Hier hebben we een door het gerecht veroordeelde bedrieger en vervalser. Maar beter dan jullie is hij in ieder geval nog.” Ik heb toen niet meegestemd wegens verblijf in het buitenland, en in het tegengestelde geval was ik er waarschijnlijk op het laatste moment toch nog voor teruggeschrokken. Maar als ik vandaag die tronies op TV zie, en die zeemzoet zalvende stemmen hoor kan ik er voor honderd procent in komen.

De dames en heren politici zijn dus gewaarschuwd. De afschuw voor hun theater kan zo groot worden dat het volk – aan beide kanten van de oceaan – rare dingen gaat doen!