lege doosDe opbrengsten op de Arco-aandelen van de ACW-organisaties zijn veilig weggesluisd. Nu nog de kosten – zoals een Europese boete - afwentelen op België, en desnoods op de coöperanten. Extra kosten, zoals die voor advocaten voor de verdediging van de ACW-privileges, die zijn voor België.

 

Eerste Europese Arco-sanctie komt eraan

Donderdag moet Arco, de financiële arm van het ACW, nu Beweging.net genoemd, de officiële Europese vraag ontvangen tot betaling van  150 miljoen euro voor steun die het van de Belgische staat kreeg. Maar het ACW zet door met een constructie die neerkomt op een gecamoufleerd bedrieglijk bankroet en benadeling van haar individuele coöperanten.

De Europese Commissie veroordeelde de waarborgregeling die Arco van de Belgische regering kreeg voor de aandelen van haar coöperanten. Die waren grotendeels belegd in Dexia. Maar die aandelen werden waardeloos door het zware wanbestuur dat onder meer Arco en haar bondgenoten bij Dexia voerden. Die waarborg discrimineert alle andere aandeelhouders van Dexia. Ze is daarom strijdig met Belgische én Europese regels. Op Belgisch niveau wist het ACW dat juridische zwaard van Damocles nog af te houden, maar met Europa lukte dat niet.

De impliciete steun die Arco kreeg is een reëel voordeel. Arco kreeg dat geld niet in baar geld, maar het kreeg wel een waarborg. Op basis van ingewikkelde berekeningen meent Europa dat die 150 miljoen euro waard was. Gezien die waarborg echter illegaal is, vordert Europa dan dat voordeel op.

Arco was echter in praktijk een doorgeefluik voor de winsten die de verschillende ACW-organisaties en de individuele coöperanten boekten op hun indirecte participatie in Dexia. Voor de coöperanten werd die winst deels opgepot, maar voor de organisaties werd die integraal uitgekeerd. Het ACW stortte ook haar andere indirecte opbrengsten uit Dexia, zoals de inkomsten op de beruchte winstbewijzen, direct door naar de ACW-organisaties. De Arco-groep is ondertussen echter in vereffening. Het ACW stelt nu dat 'Arco' de middelen niet heeft om die vergoeding voor die waarborg te betalen.

Het ACW gebruikt haar politieke macht om de kosten voor de verdediging van haar privileges en haar eigenbelang – en dan vooral dat van de ACW-organisaties – te vrijwaren op kosten van de staat, die eigenlijk het algemene belang moet dienen.

Het FOD Financiën, die de vordering moet uitvoeren, is blijkbaar al even met onderhandelingen bezig. Het weigert echter elke commentaar over het verloop daarvan..

Wie zou geld op tafel moeten leggen?

Dan stelt zich natuurlijk de vraag hoe Arco die 150 miljoen kan terugbetalen. De Arco-vennootschappen hebben niet zoveel meer in kas. Er zou naar een voorlopige regeling gestreefd worden, in afwachting van de verdere onderhandelingen. Arco zou dan een voorschot van zo'n 30 procent moeten storten. Europa zou daarmee akkoord zijn... Die 45 miljoen euro moet door één of meer van de Arco-vennootschappen, of door een andere ACW-vennootschap, gedragen worden.

Het ACW speelt hier een doortrapt, maar doorzichtig spel. Het laat haar advocaten zich erover beklagen dat, als het deze vergoeding moet betalen, er minder geld over zal zijn om de particuliere aandeelhouders te vergoeden voor hun verlies. Het verzwijgt daarbij wel zorgvuldig de andere Arco-vennootschappen, Arcofin CVBA, Arcoplus CVBA en Arcosyn CVBA.

Volgens berichten in de pers zou enkel Arcopar, de vennootschap van de individuele coöperanten, naar voor geschoven worden om die kosten te dragen. Dat zou, voor de eerste schijf, nog moeten kunnen, eventueel met beperkte kredieten van nevenorganisaties..

Daarmee blijven ook de grote ACW-organisaties buiten schot. Die zijn echter collectief mee verantwoordelijk voor het riskante, maar zeer winstgevende wanbestuur bij Dexia. Ze boekten een zeer hoge nettorendement, doch ze zouden nu ontsnappen aan elke deelname in dit extra verlies.

Diezelfde ACW-organisaties zijn eveneens indirect mee verantwoordelijk voor het bedrog op de individuele coöperanten. Zij verkochten deze aandelen als lucratieve, maar veilige beleggingen, daar waar ze goed wisten dat het wel degelijk over aandelen ging en niet over wettelijk beschermd spaargeld.

Die ACW-organisaties die die hoge winsten incasseerden hebben nochtans meer dan genoeg middelen voor zowel de Europese boete, als de vergoeding van de individuele coöperanten. De cijfers die circuleren spreken van minstens zes miljard aan banktegoeden en tien miljard aan vastgoed.

In moreel opzicht zouden de institutionele Arco-aandeelhouders hier die schadevergoeding aan Europa moeten betalen. Maar alles wijst erop dat het ACW die probeert op de Belgische belastingbetalers af te wentelen, en desnoods eerst nog op de coöperanten.

Wie zal het geld effectief neerleggen?

Een nuchtere analyse leert dat het ACW hier de verschillende aandeelhouders grof discrimineert. De institutionele aandeelhouders (de organisaties) boekten veel hogere winsten op hun aandelen (mede door de winstbewijzen) dan de individuele coöperanten. Ze kregen hun winst daarenboven bijna volledig uitbetaald, in tegenstelling tot de coöperanten. Deze laatsten genoten dus alles samen een veel lager rendement op hun aandelen dan de institutionele aandeelhouders. En nu er extra kosten dreigen, wil het ACW deze dan desnoods nog afwentelen op die coöperanten. Adding insult to injury.

Ik ben zelf katholiek, en net daarom stoort het bedrog en de huichelachtigheid van de ACW me zo zwaar. Ook dit laatste maneuver tegen de coöperanten is onmogelijk te verantwoorden op basis van christelijke principes.

Courante rechtsregels stellen dat alle aandeelhouders van een vennootschap op gelijke voet behandeld moeten worden. Het ACW wou dat echter al van bij de oprichting van de Arco-groep niet doen. Daarom dat het aparte vennootschappen oprichtte – wat niet noodzakelijk was omdat het ook met verschillende soorten aandelen in eenzelfde vennootschap had kunnen werken. En het discrimineerde ook al die jaren doordat het de zaakjes zo organiseerde dat de ACW-organisaties een véél hoger nettorendement mochten incasseren dan de individuele aandeelhouders.

Het ACW probeert nu dus, door alle aandacht te richten op de coöperanten en hun vennootschap, Arcopar, naar voren te schuiven als de enige die die 45 miljoen zou moeten dragen, om de ACW-organisaties te laten ontsnappen aan hun grote collectieve verantwoordelijkheid voor die verliezen.

De ACW zal er alles aan doen om de nieuwe regering te dwingen haar particuliere belang voorrang te geven op het algemene belang. Het eist dat de federale onderhandelaars zo snel mogelijk de beroepsprocedure tegen Europa opstarten. Uitstel, maar vooral weer dikke winst voor de bevriende advocaten die hun facturen naar de Belgische staat zullen sturen. Maar met die intriges verliest België wel aan kredietwaardigheid en aan respect in Europa.

De indirecte kosten van die verdediging van de privileges van de ACW-organisaties zijn hoog. Dat ligt waarschijnlijk hoger dan de directe kosten – zoals de torenhoge kosten voor advocaten die de Belgische staat betaalt om de particuliere ACW-belangen te verdedigen. Maar al die kosten voor de verdediging van ACW-privileges, die worden wel afgewenteld op de hele Belgische bevolking.

Farizeeërs!

Dwarsligger

Zie ook de vraag van Paul Huybrechts aan de ACW en de rest van het middenveld voor meer transparantie over de grote middelen die zij van de gemeenschap kregen.