250px BelgieGemeenschappenkaartIn juli vieren we een dubbel ‘nationaal’ feest: Op 11 juli vieren de Vlamingen hun hoogdag en op 21 juli doet België dat ook. Tussen beide feestdagen in willen we enkele stemmen laten horen die ook de aandacht van onze Nederlandse lezers verdienen.

 

 

 

 

Ditmaal géén Dwarsliggers ‘gebeten om te weten’ maar wel dwarse opinies.

Het gezegde dat ‘België een tweestromenland is’ heeft niets te maken met de Maas en de Schelde maar alles met een verschillend ‘savoir vivre’ en de culturele verscheidenheid (waaronder de taal) onder autochtonen, Vlamingen en Franstaligen. Samen met de economische tegenstellingen hebben ze een funeste weerslag op de politieke besluitvorming, inclusief onrechtvaardige inperkingen van de democratie.

Op de troon van dit tweestromenland zit een koning die voordien als prins al zijn gewicht in de weegschaal legde om de tweetaligheid in Brussel te bevorderen maar daarbij botste op de politieke onwil van een francofiele politieke kaste die weigert om het Nederlands zijn rechtmatige plaats te geven. Onlangs werd zelfs nog een burgemeester (Stad Brussel) aangesteld die geen gebenedijd woord Nederlands spreekt. Een stad die argeloze buitenlanders (ook Nederlanders) automatisch inschrijft als Franstaligen en zo de statistieken vervalst. Boven de Moerdijk zal men dit ongeloofwaardig vinden: Belgisch surrealisme.

 

Tussen 11 en 21juli

 

Feestdagen, gescheiden door slechts tien dagen

en toch een wereld van verschil

Daags voor elf juli mocht de voorzitter van het Vlaams Parlement, Jan Peumans, gelukwensen ontvangen van koning Filip. Behalve een vermelding op de webstek van het Koninklijk Paleis onder de titel ‘audiëntie’ was daarvoor nauwelijks media-aandacht.

Op initiatief van de Vlaamse regering worden er verschillende culturele manifestaties georganiseerd: “Vlaanderen feest”. Gezelligheid troef voor wie Vlaanderen een warm hart toedraagt. Op elf juli worden overal te lande feestredes annex recepties gehouden door de ‘Gevestigde Machten’, met als bekroning de officiële toespraak in het Brusselse stadhuis.

Op eenentwintig juli is het opnieuw feest met als voornaamste evenement het nationaal militair defilé in aanwezigheid van de koninklijke familie. Ook daar zit door de opkomende politiek-correcte visie sleet op, en het militair- en politie-defilé wordt steeds meer aangevuld met vertegenwoordigers van niet-militaire (hulp)organisaties. Het valt te verwachten dat binnenkort ook Green Peace, WWF, Gaia en andere redders van de Groene wereld hun opwachting zullen mogen maken, terwijl ‘Landsverdediging’ hooguit nog wat overjaarse soldaten en enkele high-tech vliegtuigen zal sturen.

Nadien wordt er gefeest in Brussel, de enige Belgische stad.

Nationalisme

In het Brusselse stadhuis sprak op 11 juli de Voorzitter van het Vlaams Parlement de dames en heren hoogwaardigheidsbekleders toe. Jan Peumans, pleitte voor een sterkere Vlaamse aanwezigheid op internationale fora. Heel terecht wanneer men weet dat de Belgische export voor 85 % Vlaams is.

‘Een communautaire eis’ zo wisten de media te melden en prompt vroegen ze de aanwezige minister-president van het Waals Gewest, Paul Magnette, wat hij hiervan dacht. Zijn antwoord kon niet beter de arrogantie van de Franstaligen illustreren: Bij elke 11 juli-viering hoort nu eenmaal een communautaire eis, zo wist hij. Of hij dat dan niet ernstig nam? Jawel, maar wij zijn geen vragende partij (dit standpunt wordt gedeeld door alle Franstalige partijen) en het is dus onmogelijk. Maar hij zei het vriendelijker: ‘Elf juli zonder communautaire borstgeklop is net zoals een café zonder bier of mosselen zonder frieten.’ En de Vlamingen in de zaal? Net zoals het gewone volk: weerloos! Niet alleen weerloos, ik zag zelfs een Vlaams-nationalistisch minister reikhalzend uitkijken naar Magnette en opgetogen recht staan toen hij haar herkende en haar een hand gaf.

Over een weerloos volk en een volk zonder geld

Tegenover het gebrek aan Vlaamse weerbaarheid staat een strijdvaardig Franstalig blok dat enkel een schijn van welvaart kan behouden door de jaarlijkse Vlaamse steun van zowat 7 miljard euro. Een volk zonder geld dat aan het infuus hangt sinds de sluiting van de mijnen en de teloorgang van de zware industrie. Hierbij mogen we niet vergeten dat de neergang van de Waalse steenkoolindustrie het gevolg was van de oprichting van de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal (EGKS) die in 1951 de markt vrijmaakte en de Waalse mijnen de concurrentie niet aankonden. De laatste mijn ‘Le Roton’ sloot in 1984. ‘Le Pays Noir’ werd een puinhoop waarvan het zich na meer dan dertig jaar en honderden miljarden euro, nauwelijks heeft hersteld. Arrogantie als camouflage voor het politiek onvermogen?

Van cultuurflamingantisme over centennationalisme naar Belgicisme

Peumans heeft uiteraard gelijk dat Vlaanderen assertiever moet zijn, want belangrijk voor onze welvaart: ‘centennationalisme’. En inderdaad: zijn partij, N-VA, heeft duidelijk de analyse gemaakt dat cultuurflaminganten een uitstervend ras is dat electoraal nauwelijks nog gewicht in de weegschaal legt. Of het plaatsvervangend centennationalisme het gemeenschapsgevoel onder Vlamingen zal versterken of net niet, laten we over aan geleerde menswetenschappers. Maar terzelfdertijd de Vlamingen voorhouden dat de Franstaligen de Belgische (lees Vlaamse) solidariteit door een rechts beleid zouden opgeven is contradictorisch. Zij zweren al veel langer en uitsluitend bij een centennationalisme! Dat weet een intelligente partijleider als Bart De Wever maar al te goed.

Mij lijkt het duidelijk dat De Wever reeds enige tijd het geweer van schouder veranderde. Nu N-VA niet meer voluit durft gaan voor Vlaamse onafhankelijkheid, koos hij voor een 'Vlaams België'. Het klinkt zelfs vertrouwd in de oren: België zal Vlaams zijn of niet. (nvdr vroeger luidde het "La Belgique sera latine ou elle ne sera pas") In oktober 2014 schreef ik hierover reeds een bijdrage.

Duurzame welvaart is enkel mogelijk door er zelf voor te werken

Mijn persoonlijke ervaringen met hulp aan landen (of regio’s zoals Wallonië) in armoede hebben mij geleerd dat duurzame welvaart enkel kan verworven worden door er zelf hard voor te werken en NIET door steun van buitenaf. Wij Vlamingen zijn vergeten dat ook Vlaanderen ooit een arme streek was, waar hongersnood heerste. Mét kinderarbeid net als in derdewereldlanden nu. Door eigen arbeid, met veel zweet en tranen, is Vlaanderen uit het dal gekropen.

Vandaag beseffen Vlamingen wel dat de staatsschuld een manier is om onze kinderen op te zadelen met onze fictieve welvaart maar ze vergeten dat die noeste arbeid van toen ook vandaag nog nawerkt: een niet onbelangrijk deel van de huidige welstand is geërfd, niet verdiend! Wanneer voor een toenemend aantal mensen ook deze bron opgedroogd is … zullen die zeven miljard transfers héél zwaar wegen.

Waarde Nederlandse lezers, U bent niet bang voor rechttoe rechtaan discussies. Weet echter dat al het hiervoor geschrevene in België beschouwd wordt als vloeken in de kerk.
Om u verder wegwijs te maken in het Tweestromenland dat België is, stel ik u voor om volgende dwarse bijdragen te lezen:

Het VVO (Verbond van het Vlaams Overheidspersoneel) schreef in 2013 een ‘Brusselnota’. Deze nota is het resultaat van een jarenlange brainstorming in de schoot van het VVO (Verbond van het Vlaams Overheidspersoneel) over het “probleem Brussel”. Deze analyse heeft nog niets aan actualiteitswaarde ingeboet!

Op deze Brussel nota kwam een dwarse reactie. Vooral de argumentatie om in het buitenland steun te vinden op basis van foute argumenten kon geen genade vinden. Ongenadig ook voor het gebrek aan weerbaarheid van het Vlaamse volk. ‘Ik behoor tot de ‘naïeve’ Vlamingen die menen dat we Brussel vandaag volledig moeten afstoten.’

Op de koffie bij marxisten’, toont aan dat een deel van de Vlaamse academici zich afzet tegen elke vorm van zelfstandigheid en de financiële transfers wegredeneert. De Belgische Nederlandstalige pers, gedomineerd door progressieve ons-kent-ons journalisten, biedt hen daartoe alle mogelijk ruimte.

We zouden België onrecht aandoen mochten we nog één opinie niet vermelden: Er zijn geen problemen in België en Brussel is de beste bestuurde en meest tolerante hoofdstad van Europa!

 

Kortom, leesvoer voor wie open staat voor uiteenlopende meningen. Een typische eigenschap van Pjotr’s-Dwarsliggers-lezers.

Wij wensen U allen een welverdiende vakantie,

Bewaren