De Wever De CremVlaanderen is bevoegd voor de buitenlandse handel maar al jaren ijveren Belgicisten, zoals Dave Sinardet, ervoor om deze bevoegdheid terug te federaliseren. Maar dat België ook heel nadelig is voor Vlaanderen, lezen we zelden.

 

De Wever versus Pieter De Crem

Zegt de eerste: Wat doet die tweede eigenlijk?

Zegt de tweede: ik zorg mee voor de economische kansen van België en dus ook van Vlaanderen.

We zijn gewoon van De Wever dat hij goed weet wanneer en waarover hij communiceert, maar ditmaal lijkt het wel of hij zich heeft vergist. ‘Vragenuurtjes’ zijn blijkbaar niet alleen gevaarlijk voor Jan Jambon. Of is het de invloed van een wereldstad, want ook De Crem had in New York al last van enige overmoed? 

De vragen van Wever over de functie van Pieter De Crem zijn terecht, want een typisch staaltje van de Belgische compromiscultuur. Maar vragen stellen bij een compromis dat men zelf aanvaardde is bij voorbaat gedoemd om afgeschoten te worden. Wat de traditionele media dan ook met heel veel enthousiasme en zeer uitgebreid deden. Bevreemdend toch dat hij niet voorzag dat CD&V de gelegenheid zou te baat nemen om zijn kritiek te framen als negatief voor Vlaanderen. Daarenboven is Pieter De Crem wellicht nog een van de weinigen binnen CD&V die een samengaan met N-VA genegen is. Het doet mij denken aan de weinig constructieve houding van N-VA voor een andere CD&V-er, Stefaan De Clerck, bekend onder meer door zijn voorstel voor een confederaal systeem. Maar door de weinig constructieve manier van N-VA zag hij het burgemeesterschap van Kortrijk aan zijn neus voorbij gaan. Vrienden?

Politicoloog Dave Sinardet kon uiteraard deze kans niet laten liggen om nog eens te pleiten voor de herfederalisering van de buitenlandse handel. In De Tijd van 10 juni zegt hij het zo: “Velen begrijpen niet waarom ons land zich zo versplinterd opstelt. Temeer omdat België nu eenmaal een veel sterker merk is dan Vlaanderen of Wallonië. Een koning, een premier, desnoods zelfs een 'Secretary of State for Foreign Trade' van een Europese lidstaat? Of een minister-president van een gewest? Er werden al provinciegouverneurs met meer égards ontvangen. Wie zou er in het buitenland het meeste deuren openen? De realiteit die we intern gecreëerd hebben laten aanvaarden buiten onze grenzen is niet evident. Daar begrijpt men niet altijd dat we geen hiërarchie der normen kennen en deelgebieden dus op hetzelfde niveau staan als de federale staat.”

Tja, hoe zou Vlaanderen een sterk merk kunnen zijn wanneer Belgen (zoals Sinardet), waar ze ook komen, Vlaanderen negeren en nooit één goed woord over hebben voor ‘hun’ regio. Dat ze in het buitenland niet kunnen volgen is al even wiedes want Belgen (zoals Sinardet) vertikken het om te zeggen dat de buitenlandse handel een bevoegdheid is van de gewesten. Ze zullen ook nooit uitleggen dat de regels voor een economische samenwerking met buitenlandse partners bepaald worden door de gewesten en dat er bijgevolg geen ‘Belgisch’ handelsbeleid kan bestaan. Of wil men het Vlaams beleid vervangen door een Belgisch beleid? In 2009 schreef ik daarover een artikel dat De Standaard publiceerde. Lees hier het artikel. Mocht de link niet werken: lees hier de uitgebreidere Anders Gelezen versie.

Wat we vandaag meemaken is een beetje absurd. Vooral CD&V valt De Wever aan omdat hij zelf het compromis aanvaard heeft en dus geen recht van spreken heeft. Maar men vergeet bij CD&V wel dat ze zelf ook mee aan het stuur zaten toen de bevoegdheid van buitenlandse handel werd overgeheveld naar de gewesten. Wordt het niet stilaan tijd om consequent te zijn?

Armlastig België verhindert Vlaamse vooruitgang

Op 9 juni bracht De Tijd ook al communautair nieuws. Onder de titel ‘Federalisme’, legt journalist Stefaan Michielsen uit waarom Vlaanderen in de knoei zit met de financiering van de ontsluiting van Antwerpen (Oosterweel dossier): “Waarom doet de EU dan moeilijk over de manier waarop Vlaanderen Oosterweel wil financieren? Het antwoord is simpel: de weinig fraaie toestand van de Belgische overheidsfinanciën. Zolang de gezamenlijke Belgische overheden een tekort op hun begrotingen hebben van bijna 3 procent van het bruto binnenlands product, kan er geen sprake van zijn dat tekort hoger te laten oplopen, ook niet om nuttige investeringen te financieren. Als de Vlaamse begroting op zich wordt bekeken, is daar wél ruimte voor. Maar de Europese Commissie baseert haar oordeel alleen op het globale plaatje, ze mengt zich niet in het gekissebis tussen onze overheden. En dus, omdat de federale overheid er niet in slaagt haar begroting op orde te krijgen, mag Vlaanderen geen schulden aangaan om Oosterweel te financieren.”

Mag ik even herinneren aan een oud Belgisch verhaal, namelijk toen Vlaanderen moeilijk deed over de Waalse wapenuitvoer. Hoe lang heeft het geduurd vooraleer deze gesplitst werd? Dreigden de Walen niet met de institutionele atoombom? Kan u zich voorstellen dat Vlaanderen nu ook de institutionele atoombom zou bovenhalen en bij voorbeeld eisen dat de staatsschuld geregionaliseerd wordt, zodat de EU Vlaanderen niet meer kan straffen omwille van het federale deficit dat hoofdzakelijk Franstalig België ten goede komt? Wellicht kan u zich dat net zoals ik niet voorstellen, want redelijke mensen dreigen niet met atoombommen. Nochtans zou een opsplitsing van de schuld waarmee Europa rekening houdt, voor Vlaanderen enorm veel betekenen. Veel meer dan het gekissebis over de buitenlandse handel. Het doet mij groen lachen wanneer Sinardet België zo een geweldig merk vindt. Stel u voor dat Vlaanderen met zijn gezonde financiële situatie en zijn eigen prestaties zou mogen pronken in het buitenland!

Dwarsligger