Politiek

  • HitlerOp 24 april publiceerde Knack online de top tien grofste beledigingen aan het adres van N-VA. Maar het kan nog erger … volgens een Knack medewerker is De Wever een nieuwe Hitler.

  • POP Identifying common 31315255Theresa May ‘verloor’ dus de verkiezingen. Volgens Trouw won noch verloor ze en volgens Het Laatste Nieuws boekte ze “een Pyrrhusoverwinning”. De Standaard had het over “een zware nederlaag”, maar die laatste quotering zal niemand verbazen. Een verlies van 3,9% is tamelijk veel, maar De Wever zal in 2019 tevreden kunnen zijn als zijn partij haar verlies tot 3,9% kan beperken. Voor een regeringspartij is een dergelijk verlies niet ongewoon.

  • GDF SuezHet was De Tijd die de bal een week geleden, na een voorzet door de CREG, aan 't rollen bracht. De Belgische staat en het gros van de Belgische gemeenten bleken dik opgelicht door Frankrijk, weer eens.

  • Elio Di Rupo 2003Tegenover de soms rabiate Vlamingenhaat van Franstalige politieke straatvechters en parvenu’s is zowel kordaatheid als verdraagzaamheid aangewezen.

  • Western Set Universal StudioEr gebeurt iets verontrustends. We zijn volop bezig van onze standaardstommiteit Midden Oosten (de goeden tegen de slechten) weer eens een ‘verbeterde’ versie uit te brengen. Het lijkt wel de ‘sequel’ van een zwakke cowboyfilm.

     

  • deflation cycle 01Prof. em. DIRK HEREMANS – Wat betekent deflatie en zijn we erop voorbereid? Een bijdrage over prijsevoluties en falende macro-economie in Europa en België.

  • vlaanderen verbeelding werktWij wensen al onze Vlaamse lezers een prettige feestdag 

    Naar aanleiding van 11 juli, feestdag van de Vlaamse gemeenschap, bieden de Dwarsliggers u een essay aan over Europa. Omdat Europa belangrijk is voor Vlaanderen.

  • NCW IndiaVandaag de dag is alles met alles via netwerken verbonden: Cloud, Internet of Things en nog meer van die hype termen. De militaire wereld kent Network Centric Warfare. We bekijken wat dit voor België kan betekenen en of dit spek voor de bek van de favoriet F-35 van de luchtcomponent is.

     


  • NCW IndiaVandaag de dag is alles met alles via netwerken verbonden: Cloud, Internet of Things en nog meer van die hype termen. De militaire wereld kent Network Centric Warfare. We bekijken wat dit voor België kan betekenen en of dit spek voor de bek van de favoriet F-35 van de luchtcomponent is.

     

  • james FoleyDe moslim executieve heeft het over haar hart kunnen krijgen om zich van de misdaden van de IS te distantiëren. Hoera, we kunnen op onze twee oren slapen: het zijn toch betrouwbare democraten! Ogenblikje…

  • Anis BajrektarevicVoorwoord

    Navolgend brengen we U ‘Het nabije Oosten en het nabijere Brussel’, een verhandeling van prof. Anis H. Ba­jrek­tare­vic verschenen in de Jakarta Post. Er is heel veel dat ervoor spreekt dit artikel onbezien ter zijde te leggen. Het steunt duidelijk meer op emotie dan op ratio. De verwarde gedachten maakten, meer nog dan het minder dan perfecte Engels, de vertaling tot een ware tortuur.

     

     

  • particratieBelgische particratie neemt nog toe: op 19 juli werd het diplomatiek examen afgeschaft. Worden na de Kamer met enkel partijvertegenwoordigers nu ook de diplomatieke vertegenwoordigingen herleid tot een partijpolitieke vazallenstatus?

  • nouraniumlogo

    Kernenergie… meer dan het uitspreken van dat woord is niet nodig om de stemming te bederven. Er is over kernenergie nooit een zakelijk, ernstig debat gevoerd. Alles speelt zich af op het vlak van emoties en van de ‘communicatie’. De polarisatie is extreem.

     

  • drie apenIn het artikel ‘Bourgeois en de islam’ stelden we de vraag: “Hoe is het mogelijk dat de islam ons land al voor een goed deel ingepalmd heeft zonder dat wij het echt merkten?”

  • bjornlomborg 320x475Björn Lomborg, gastprofessor aan de Copenhagen Business School en klimaatalarmist, neemt bij veel wetenschappelijke problemen mainstream-kritische standpunten in. Trump heeft gelijk!

  •  

    Wanneer Wetstraatkenners hun hart luchten
     
     
     
    In Knack verscheen op 17 mei een interview met Rik Van Cauwelaert en Guy Tegenbos. Daarin rekenen ze af met de politieke waan van de dag. 'Zijn we nu helemaal zot geworden?'

    Ze zijn niet mild voor ‘schertsfiguren' als Geert Wilders en Abou Jahjah die te veel media-aandacht krijgen, maar sluiten evenmin hun ogen voor de oorzaken van de opkomst van Trump, en dat meer dan 40 % van de Franse kiezers in de eerste ronde stemden op extreem links of rechts bewijst dat de antisysteempartijen ook in Europa in opmars zijn.

    Enkele interessante uitspraken aangevuld met onze dwarse bedenkingen

    Over het succes van antisysteempartijen
    Guy Tegenbos (GT): Er zijn in Europa veel mensen die zich niet vertegenwoordigd of beschermd voelen. Tot de jaren zeventig zorgden de katholieke, socialistische en liberale zuilen er nog voor dat de hele bevolking op de een of andere manier geïncorporeerd werd in ons bestel. Toen bestonden er géén antisysteempartijen.

    Dwarsliggers: Niet alleen het afkalven van de zuilen is oorzaak van de opkomst van antisysteempartijen. Een deel van de schuld ligt bij de particratie: partijen die een eigen leven gingen leiden en vervreemden van hun basis. Datzelfde overkwam ook de zuilen zoals de ARCO affaire voldoende bewees (de christelijke middenveldorganisaties die meededen aan een hoogst risicovol bankenbeleid dat resulteerde in het failliet van ‘hun' bank, DEXIA, waardoor hun coöperanten, dikwijls ook vrijwilligers, hun 'spaargeld' verloren). Het ontbreekt zowel de politieke partijen als het middenveld aan geloofwaardigheid en fatsoen - getuigen de regelmatig opduikende schandalen. Net nu de mensen meer houvast zoeken, blijven de partijen en het middenveld zweren bij oude formules in plaats van zichzelf in vraag te stellen.

    Over vakbonden
    Rik Van Cauwelaert (RVC): Onze vakbonden hebben twee treinen gemist. De eerste is die van communautaire zaken: ze dachten dat tegen te kunnen houden, maar dat is niet gelukt. De tweede is die van Europa: ze hebben niet gemerkt dat alle staatshoofden en regeringsleiders ermee instemden om de macht over de begroting en overheidsfinanciën over te hevelen naar Europa, zodat we nu vallen onder de strenge begrotingsnormen van de Europese Unie.

    Dwarsliggers: De vakbonden en andere middenveldorganisaties hebben altijd vastgehouden aan een dijzige federale constructie. Zowel vakbonden als mutualiteiten beroepen zich daarvoor op de voordelen van een schaalvergroting (samen met de Franstaligen). Dat is een drogreden. Als hun prestaties werkelijk afhankelijk zouden zijn van het aantal leden, dan ligt een veel betere organisatie voor de hand: schaf de partijkleurtjes af! Een fusie van de Vlaamse socialistische, ‘katholieke' en liberale vakbonden zou veel méér leden opleveren, alleen minder postjes voor ‘grote meneren'. Idem voor de ziekenzorg en mutualiteiten. Alles draait om geld en macht. Aan zij die de mond vol hebben van gelijkheid maar zelf zorgen voor ongelijkheid in de dienstverlening: samen kan het beter voor iedereen.

    Over Europa
    RVC: In België moet het parlement elke aanpassing van de grondwet goedkeuren met een tweederdemeerderheid. Maar de overdracht van onze essentiële sociaal-economische bevoegdheden naar de Europese Unie is met een gewone meerderheid goedgekeurd.
    GT: Je beschrijft die sluipende besluitvorming perfect, Rik, maar ik vind het juist goed dat heel wat zaken op Europees niveau gereguleerd worden. België heeft Europa nodig, want zonder de Europese karwats zijn de politici van dit landje niet in staat om een begrotingsdiscipline aan te houden. (…) In Nederland heb je het Planbureau en de Wetenschappelijke Raad, die adviezen formuleren die de politiek niet naast zich neer kan leggen. Bij ons heeft de politiek het gezag van instellingen als de Nationale Bank en het Planbureau vernietigd door er te veel pipo's te benoemen.

    Dwarsliggers: Dat Tegenbos beweert dat België een Europese rentmeester nodig heeft, kan alleen maar gelezen worden als het onvermogen van de Belgische politieke klasse om zelf te zorgen voor budgettaire discipline. Van Cauwelaert hekelt de lichtzinnige manier waarop de machtsafstand ten voordele van Europa tot stand kwam en verwijst daarbij naar de grendelwetgeving, zowat het tegenovergestelde, waardoor de federale besluitvorming leidt tot een totale politieke verlamming. Dat de particratie zo'n hevige voorstander is van meer Europa is begrijpelijk: anders zouden ze het zelf moeten doen, terwijl het nu hún schuld niet is: bange leiders, slecht bestuur.

    Over het confederaal model
    RVC: Een confederaal model is de enige oplossing voor ons land. Ik ben er dus voor, niet omdat ik separatist ben of iets tegen de Walen heb. Maar laten we een keer ophouden met elkaar de schuld te geven. En laten we het zo organiseren dat we naar eigen inzicht kunnen handelen. Maak dus een lijstje op met wat we nog samen willen doen - defensie en justitie, bijvoorbeeld, zoals dat kan volgens artikel 35.

    Dwarsliggers: Dat goed bestuur niet meer mogelijk is na zoveel compromissen ‘à la belge' wordt door heel veel Belgen gedeeld. Zelfs de Franstalige socialistisch toppoliticus Guy Spitaels besefte (lang geleden al in Knack) dat confederalisme de enige optie was voor ons land. Men hoeft inderdaad geen separatist te zijn om de beide grote gemeenschappen zelf hun beleid te laten bepalen en betalen. Dat sluit overigens bovenop de Europese geen (transparante) confederale solidariteit uit met zwakker presterende gemeenschappen. De Vlaamse politieke partij die voor de verkiezingen voluit kiest voor dit positief project “confederalisme is goed bestuur” wint de verkiezingen in 2019 (althans volgens de Simpele Duif).
     

    Of een confederaal model via de invulling van artikel 35 van de Grondwet mogelijk is na de verkiezingen van 2019, hangt naar onze mening niet af van een desastreus verlies van de Franstalige PS zoals Van Cauwelaert denkt. Het zou wel de zaken vergemakkelijken. De énige afweging die allesbepalend is gaat over de vraag of de Vlamingen dezelfde rechten hebben als de Franstaligen? Namelijk, wanneer de Franstaligen het recht hebben om NEEN te zeggen wanneer de Vlamingen een voorstel (politieke solidariteit) doen dat hun niet zint, en alles blokkeren, dan hebben de Vlamingen evengoed het recht om de status quo (financiële solidariteit) die de Franstaligen eisen, te weigeren en de regeringsvorming eveneens te blokkeren. Bedenk dat er is géén goedkopere regeerperiode geweest is dan toen de federale regering in 'lopende zaken' was (26 april 2010 tot 6 december 2011). Ontslagnemend en toch in staat om in april 2011 gevechtsvliegtuigen in te zetten in Libië, je moet het maar doen!

    Over democratie
    RVC: Ik ben verbaasd door de snelheid waarmee de intellectuelen het systeem willen opgeven. Onlangs beweerde iemand in de Frankfurter Allgemeine dat 'iedereen voortaan een test zou moeten afleggen om te bewijzen dat hij wel bekwaam is om te stemmen'. Wie niet slaagt, is niet geschikt om te stemmen. Ook bij ons gaan intellectuele kringen daarin opvallend gretig mee. Want ze zien dat 'die domme mensen' massaal stemmen voor Wilders, of Le Pen. En eigenlijk willen ze de stem van die mensen afpakken.
    GT: Het systeem zit in een legitimiteitscrisis en wat Rik aansnijdt, is waar: een deel van de intelligentsia probeert niet te achterhalen waarom iemand voor Le Pen of Wilders stemt - de uitsluiting, zich verlaten voelen - maar verliest zich in hippe bijkomstigheden.
    RVC: De wereld ziet er heel anders uit bekeken vanuit een villa in Toscane (nvdr het vakantiestolpje van gewezen premier Guy Verhofstadt), dan vanuit een oud appartement aan de Brugse Poort in Gent.

    Dwarsliggers: Van Cauwelaert is een beleefd man. Wie dat minder is zou ook schrijven dat de systeemcrisis veroorzaakt werd door zelfvoldane intellectuelen en politiek correcte politici die mensen met gezond boerenverstand niet meer konden overtuigen. Een deel van het antwoord ligt bij de volksvertegenwoordigers die vandaag alleen nog hun partij vertegenwoordigen en niet meer hun kiezers.

    Waar beide senior journalisten discreet over bleven: De media. Die hebben hun vrijdenkers geruild voor marketeers en slaafjes van de commercie, die elke dag naar hun eigen foto kijken in hun krant. We verduidelijken dit graag met een voorbeeld.

     
     
    Van kwaliteitskrant naar commercieel product
     
     
    Tijdens een onderzoek naar de evolutie van De Standaard (DS) merkte ik enkele markante wijzigingen op die zich situeerden in de periode dat Peter Vandermeersch hoofdredacteur was (1999 – 2010); nu hoofdredacteur van NRC Handelsblad.

    Een eerste opvallende ingreep was de ‘modernisering van de krant' die evolueerde van een 'notariskrant' naar een commercieel product. Ideologisch schrapte hij de verwijzing naar de Vlaams-christelijke erfenis van DS. Het tweede was het verkopen van zijn journalisten als ‘Bekende Vlamingen'. Beide ingrepen zorgen ervoor dat hij uitgeroepen werd tot marketeer van het jaar 2007. Een unicum voor een hoofdredacteur, waarbij de vraag terecht is of ‘marketeer' en ‘hoofdredacteur' wel een goede combinatie is voor de kwaliteit van de krant.

    Journalisten een gezicht geven begon met de krant van vrijdag 2 januari 2004

     
     

    De geboorte van de ‘Bekende Journalist' zorgde voor interne concurrentie; behoren tot de ‘sterjournalisten' die mét foto in de krant kwamen. Zo ontstond een netwerk van gelijkgezinde BJ, die meer dan ooit hun stempel drukten op wat de krant mocht publiceren: welke opinies belangrijk waren en welke beter niet te veel aandacht kregen; net genoeg om toch de schijn op te houden.
     
    Vandermeersch had er zelfs geen moeite mee om deze ideologisch gestuurde berichtgeving ook publiekelijk toe te lichten: (DS 15 oktober 2003) Media zijn dus al lang geen neutrale toeschouwer in het maatschappelijk debat. (…) Ze zijn daarenboven niet de minste speler. Want ze maken het spel moeilijker en ondoorzichtiger omdat ze, sedert de ontzuiling van de media, niet langer een herkenbaar shirt aan hebben'.
    Dat DS 'onherkenbaar' werd, klopt. Het werd een politiek correcte Belgische krant en dat was voor de aandachtige Vlaamse lezers zeer snel merkbaar.
     
    De eerste journalist die kort daarop mét zijn foto naast de titel van zijn column op de opiniebladzijden prijkte was Marc Reynebeau. Een historicus die niet bij de grote namen van de historici wordt vermeld, maar door zijn bekendheid als BJ veelvuldig aanwezig was in TV-programma's. Er was geen dag of hij dook ergens op om zijn persoonlijke visie te verkondigen. Dat het gekleurde informatie was en is, zullen slechts weinig aandachtige lezers/kijkers ontkennen. Toen ik ooit de Raad voor de Journalistiek (RvJ) contacteerde om hen op die gekleurde journalistiek te wijzen, was de reactie 'dat weet toch iedereen', eraan toevoegend dat ze daarvoor niet  bevoegd waren.

    Wat een verschil met de tijd dat Manu Ruys hoofdredacteur was van de ‘notariskrant'. Toen kende men de namen van de journalisten en waardeerden de lezers de inhoud van hun bijdragen, maar geen mens die Ruys zou herkend hebben op straat. Vandaag kent men de journalist 'van zien'; als BJ, een titel die  garant zou staan voor kennis en kwaliteit.


    Hier drie foto's waarbij we u laten raden wie wie is en wie ‘op zicht' bij mekaar thuis hoort:
     
     
     
     
     
     

    Dat deze populistische ingreep van Vandermeersch navolging kreeg was voorspelbaar. Steeds meer journalisten doken op in TV-programma's en werden gevraagd voor causerieën tegen een vergoeding die hun bescheiden loon goed aanvulde. Dat ze minder bezig waren met hun krant en hun artikels was blijkbaar geen probleem en enkel een dwarsligger zal zich afvragen of minder tijd ook gevolgen had voor de kwaliteit.

    Met Björn Soenens als hoofdredacteur van ‘Het Nieuws' op EEN gebeurde hetzelfde. Opeens werd de naam van de hoofdredacteur, zijn naam dus, vermeld op het einde van elk nieuwsbericht en kwam hij zelf veel meer dan zijn voorgangers ook op TV. Zo werd hij eveneens een ‘Bekende Journalist'. Het liedje duurde gelukkig niet lang maar ook zijn opvolgster, Inge Vrancken, volgt vooralsnog zijn ‘goede voorbeeld'.

    Inhoudelijke kritiek op DS slaat vooral op het NIET publiceren van alle invalshoeken en niet enkel hun ideologische visie. Zo werden en worden de multiculturele samenlevingsproblemen door DS bewust onder de mat geveegd of geminimaliseerd.

     
    Dat ze nog altijd sommige invalshoeken weigeren te publiceren, ondervinden we vandaag onder meer met het klimaatdebat. Terwijl de klimaatalarmisten massaal hun visie mogen opdringen, werden klimaatsceptici geweerd. Toen een groep klimaatwetenschappers in een open brief in DS bezwaar maakte tegen de kandidatuur van Jean-Pascal Van Ypersele de Strihou als voorzitter van het VN klimaatpanel (IPCC) en de krant daarvoor kritiek kreeg, vond de ombudsman er niet beter op dan te verklaren dat deze groep wetenschappelijk welsiwaar niet relevant was, maar dat hun actie wel nieuwswaarde had. Op basis van welke persoonlijke kennis de ombudsman dergelijke veroordeling uitsprak, heeft hij nooit kunnen/willen uitleggen.

    En het houdt niet op: enkele maanden terug nodigden wij een journalist van DS uit (die al over de klimaatverandering publiceerde) om eens te luisteren naar een wetenschapper die bereid was om al zijn kennis te delen, zonder dat daar enige verplichting bij was om wat dan ook te publiceren. Hij mocht de documentatie bij thuiskomst gerust in de vuilbak kieperen.

    We hebben niets meer gehoord. Dat kan zijn omdat de journalist inderdaad geen interesse had, maar het zou ons niet verbazen mocht hij afgehaakt hebben in de wetenschap dat een kritisch artikel in DS toch geen schijn van kans maakt op publicatie. Een journalist kan niet alles weten, maar niet bereid zijn om bij te leren, om een ruimer plaatje te bekijken lijkt ons fundamenteel fout voor een ‘kwaliteitskrant'.

    Ook het energiedebat krijgt weinig aandacht omdat de redacties (zowel TV als pers) vooral gevuld zijn met adepten van een groene ideologie, en daarom grote moeite hebben om ook het belang van energiezekerheid en nucleaire centrales op een objectieve manier te benaderen.

    En zeer recent valt het duidelijk moeilijk voor deze politiek-correcte redacties om Vlaamsgezinde projecten zoals een confederaal model voor België met een open geest te benaderen, laat staan te steunen.

    Voor Vandermeersch had "De Standaard de pretentie om een rol te spelen in de Vlaamse samenleving. We willen die samenleving open en verdraagzaam, democratisch en welvarend. Het is onze taak om over die samenleving te berichten, die te analyseren en te becommentariëren".

     
    Wat de lezers daarvan dachten en denken is ook voor de huidige redactie niet belangrijk. En we willen de pret niet bederven, de afspraak was om een commercieel product te maken dat door veertienjarigen kon gelezen worden en daar zijn ze in geslaagd.
     
     
     
    Pjotr's Dwarsliggers

    Bewaren

  •  


    Weten is vooral open staan

     
     

    Waarde lezers,

    Hopelijk konden jullie genieten van enkele mooie Paasdagen en ben je klaar voor een portie dwarse gedachten.

    De middenvinger van het vergeten volk

    We wisten eigenlijk niet dat er nog een volk bestond. Toen kwam het ineens aangekropen, op een regenachtige dag, van onder een platte steen. Het begon allerlei domme streken uit te halen. In Nederland stemden ze het associatieverdrag met Oekraïne weg. Een herhaling is niet meer mogelijk want ze hebben het raadgevend referendum afgeschaft.


    Maar opnieuw begonnen ze bij de import van moslims tegen te wringen. Dat is onbegrijpelijk, want de moslims willen enkel over heel de wereld dankzij de sharia vrede stichten. Dan brachten ze Trump aan de macht en ze stemden voor een Brexit. En het volk laat zich maar niet opvoeden tot de juiste gezindheid. Nu Hongarije weer. Het houdt niet op!Goede raad wordt duur. Misschien is de oplossing om een gewapend conflict, bij voorbeeld met Rusland te beginnen. Een motief is – momenteel nog – goed verkocht: die smeerlap van een Poetin ondersteunt dat monster van een Assad bij het vergassen van onschuldige burgers. We weten het heel zeker, want de “Witte Helmen” zeggen het. We zouden nu kunnen handelen, nog voor iemand begint na te denken. Dat gaat 'het volk' dan minstens bezighouden zodat ze niet op nog meer domme gedachten kunnen komen. Uiteraard mag dat conflict niet buiten controle geraken. Maar dat krijgen we wel voor elkaar: “Wir schaffen das!”.

    In een eerste bijdrage onder de titel "Wrok, jaloersheid en een ander socialisme" peilt uw Dwarsligger van dienst naar de maatschappelijke basis van het socialisme en de onvermijdelijke regelgeving die nodig is... om de natuurlijke evolutie te ketenen.

    Welvaart in plaats van Oorlogsleed - het blijft een droom

    In het Midden Oosten zijn er nu al zo veel doden gevallen zonder dat de Internationale Gemeenschap ook maar een begin van oplossing heeft. Oorlogsretoriek van de ergste soort door 'vooraanstaanden' die weinig last hebben van de werkelijkheid. 'Never let the truth get in the way of a good story', is hun ultieme verdedigingslijn.

    Wie durft nog te schrijven over het Palestijns-Israëlisch conflict? Wie heeft nog géén kant

     

     


    Weten is vooral open staan

     
     

    Waarde lezers,

    Hopelijk konden jullie genieten van enkele mooie Paasdagen en ben je klaar voor een portie dwarse gedachten.

    De middenvinger van het vergeten volk

    We wisten eigenlijk niet dat er nog een volk bestond. Toen kwam het ineens aangekropen, op een regenachtige dag, van onder een platte steen. Het begon allerlei domme streken uit te halen. In Nederland stemden ze het associatieverdrag met Oekraïne weg. Een herhaling is niet meer mogelijk want ze hebben het raadgevend referendum afgeschaft.


    Maar opnieuw begonnen ze bij de import van moslims tegen te wringen. Dat is onbegrijpelijk, want de moslims willen enkel over heel de wereld dankzij de sharia vrede stichten. Dan brachten ze Trump aan de macht en ze stemden voor een Brexit. En het volk laat zich maar niet opvoeden tot de juiste gezindheid. Nu Hongarije weer. Het houdt niet op!Goede raad wordt duur. Misschien is de oplossing om een gewapend conflict, bij voorbeeld met Rusland te beginnen. Een motief is – momenteel nog – goed verkocht: die smeerlap van een Poetin ondersteunt dat monster van een Assad bij het vergassen van onschuldige burgers. We weten het heel zeker, want de “Witte Helmen” zeggen het. We zouden nu kunnen handelen, nog voor iemand begint na te denken. Dat gaat 'het volk' dan minstens bezighouden zodat ze niet op nog meer domme gedachten kunnen komen. Uiteraard mag dat conflict niet buiten controle geraken. Maar dat krijgen we wel voor elkaar: “Wir schaffen das!”.

    In een eerste bijdrage onder de titel "Wrok, jaloersheid en een ander socialisme"

    peilt uw Dwarsligger van dienst naar de maatschappelijke basis van het socialisme en de onvermijdelijke regelgeving die nodig is... om de natuurlijke evolutie te ketenen.

    Welvaart in plaats van Oorlogsleed - het blijft een droom

    In het Midden Oosten zijn er nu al zo veel doden gevallen zonder dat de Internationale Gemeenschap ook maar een begin van oplossing heeft. Oorlogsretoriek van de ergste soort door 'vooraanstaanden' die weinig last hebben van de werkelijkheid. 'Never let the truth get in the way of a good story', is hun ultieme verdedigingslijn.

    Wie durft nog te schrijven over het Palestijns-Israëlisch conflict? Wie heeft nog géén kant gekozen en wie staat nog open voor de 'andere kant'? Met de bijdrage "Israël en de Palestijnen: het nooit eindigend Conflict" kijken we naar de werkelijkheid zoals iedereen ze kan zien, zo dwars als ze is. Toch eindigt deze herkenningstocht met een positieve boodschap voor zowel Palestijnen als Israëli's. Dáár zouden Europa én Amrika beter toe bijdragen in plaats van te kamperen in de eigen schuilkelders.

    Ook de geschiedschrijving is niet bestand tegen de tand des tijds

    Het hoeft niet altijd een Dwarsligger te zijn die zorgt voor een inhoudelijke bijdrage. Op Doorbraak.be lazen we een uitstekend essay "Pruisen in de geschiedschrijving" geschreven door Frank Boll. Onze commentaar: Men zou het kunnen samenvatten als: "De grote Misverstanden over Duitsland" of ook “De tijdwaarde van de Waarheid”. Het is nogal lang. Daar hebben ze dus bij Doorbraak  – terecht –  geen schrik voor. Het is een zeer waardevol werk, omdat het met een bemerkenswaardige luciditeit en objectiviteit niet enkel de samenhangen schildert, maar ook de steeds wisselende interpretatie daarvan in de loop der tijden plastisch weergeeft. Verplichte lectuur voor alle aanhangers/gelovigen van DE enige onvergankelijke historische waarheid!

    Veel leesplezier!.

     

     

                 Pjotr's Dwarsliggers

     

    gekozen en wie staat nog open voor de 'andere kant'? Met de bijdrage "Israël en de Palestijnen: het nooit eindigend Conflict" kijken we naar de werkelijkheid zoals iedereen ze kan zien, zo dwars als ze is. Toch eindigt deze herkenningstocht met een positieve boodschap voor zowel Palestijnen als Israëli's. Dáár zouden Europa én Amrika beter toe bijdragen in plaats van te kamperen in de eigen schuilkelders.

    Ook de geschiedschrijving is niet bestand tegen de tand des tijds

    Het hoeft niet altijd een Dwarsligger te zijn die zorgt voor een inhoudelijke bijdrage. Op Doorbraak.be lazen we een uitstekend essay "Pruisen in de geschiedschrijving" geschreven door Frank Boll. Onze commentaar: Men zou het kunnen samenvatten als: "De grote Misverstanden over Duitsland" of ook “De tijdwaarde van de Waarheid”. Het is nogal lang. Daar hebben ze dus bij Doorbraak  – terecht –  geen schrik voor. Het is een zeer waardevol werk, omdat het met een bemerkenswaardige luciditeit en objectiviteit niet enkel de samenhangen schildert, maar ook de steeds wisselende interpretatie daarvan in de loop der tijden plastisch weergeeft. Verplichte lectuur voor alle aanhangers/gelovigen van DE enige onvergankelijke historische waarheid!

    Veel leesplezier!.

     

     

                 Pjotr's Dwarsliggers

     
  •  
     
     

    Kennis niet langer noodzakelijk voor ambassadeurs

    Belgische particratie neemt nog toe
     
     
     
    Op 19 juli werd het diplomatiek examen afgeschaft. Worden na de Kamer met enkel partijvertegenwoordigers nu ook de diplomatieke vertegenwoordigingen herleid tot een partijpolitieke vazallenstatus?

    ‘Ambassadeur van Zijne Majesteit de Koning’: het klinkt archaïsch, maar het is formeel nog altijd een correcte benaming, trouwens net als het oubollige ‘Landsverdediging’.

    De werkelijkheid is gelukkig helemaal anders. Met deze nieuwe wet verlaat men echter een vertrouwde procedure waardoor het statuut van diplomaat veel van zijn aanzien zal verliezen. Tegelijk is het duidelijk dat ook personen die geen diplomatiek examen aflegden, geschikt kunnen zijn voor de functie van ambassadeur. In de VS is dat zelfs voor een minderheid al het geval. In België echter, waar de particratie van de ‘volksvertegenwoordigers’ reeds voor ‘partijvertegenwoordigers’ zorgde, is deze nieuwe wet niet zonder gevaar voor het algemeen belang. En er zit, hoe kan het ook anders, een communautaire angel aan.


    De diplomatieke particratie vandaag

    Laten we even de realiteit schetsen aan de hand van een concreet voorbeeld. Begin 2000 stond Europa op zijn achterste poten: in Oostenrijk hadden de christendemocraten het aangedurfd om een regering te vormen met de rechts-populistische FPÖ van Haider. In België schoot buitenlandminister Louis Michel (MR) in een kramp en bestempelde de Oostenrijkse bevolking zonder onderscheid als nazi’s. Méér zelfs, hij raadde de Belgen af om op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Voor een land met een belangrijke toeristenindustrie was dat geen kleinigheid. Defensieminister André Flahaut (PS) aarzelde niet om de militairen die in Oostenrijk een programma ‘Adventurous training’ afwerkten op staande voet terug te roepen. Het gevaar op contaminatie was blijkbaar imminent.... Tot Vlaams minister-president Patrick Dewael Flahaut publiek opriep om te stoppen met zijn spelletje 'Oostenrijkers pesten'. Dat werd meteen de meest gelezen quote in de Oostenrijkse kranten!

    Dat op de Belgische ambassade te Wenen deze reacties als ’overtrokken’ werden bestempeld, is een understatement. Pogingen om de situatie objectief te schetsen werden beantwoord met de vriendelijke aanbeveling om zich gedeisd te houden … want deze reacties waren vooral voor binnenlands gebruik bedoeld (lees tégen de Vlaamse rechtse extremisten en separatisten). De ambassadeur werd naar Brussel geroepen ‘voor overleg’ maar kreeg wel de opdracht om eerst ‘zijn’ voorzitter, Elio Di Rupo, een bezoekje te brengen…

    Met dit voorbeeld willen we enkel aangeven dat de partijpolitieke invloed al heel lang aan de gang is. Maar het diplomatiek examen was toch wel de conditio sine qua non, een drempel voor elke toekomstige ambassadeur.

    Negeren dat ook de diplomatie onderhevig is aan communautaire gevoeligheden helpt niet. Er was ooit het incident met de Nederlandstalige ambassadeur in Congo-Brazzaville. Daarover schreven we
    een artikel (juli 2013) dat eindigde met volgende paragraaf: “Dat zijn alvast twee redenen waarom politieke partijen zoveel belang hechten aan “een betrouwbare partijgenoot” terwijl het inhoudelijk werk van de diplomaten hen veel minder interesseert. Er zijn blijkbaar belangrijker dingen: Vlaanderen in het buitenland bekladden, electoraal populisme en ambassadeursposten verdelen. Is dat het voorbeeldig departement waar sommigen zo euforisch over doen? Ambassadeurs, symbolen van partijpolitieke bekrompenheid?”

    Toen premier Jean-Luc Dehaene besliste om een diplomatieke post te openen in Ljubljana, Slovenië en de ambassadeur in Wenen niet langer geaccrediteerd was voor Slovenië, kwam het tot een spitse woordenwisseling. De ambassadeur uit Wenen gaf JLD te kennen ‘dat een exclusieve ambassadeur zich zou vervelen in Ljubljana’. Waarop JLD antwoordde: ‘Meneer de ambassadeur voor die prijs moet een ambassadeur zich ook kunnen vervelen’. Commentaar overbodig

    We mogen desondanks niet te pessimistisch zijn. In de huidige situatie is de kennis van de ambassadeurs (en diplomaten) een belangrijke buffer tegen partijpolitieke inmenging en voor een grote meerderheid maar niet allemaal – dat is alvast mijn ervaring met vijf ambassadeurs en andere diplomaten – volstaat hun kennis om partijpolitieke kuiperijen te kunnen overstijgen. Precies daarom zijn ze een doorn in het oog van kortzichtige partijleiders en grote ego's.


    De diplomatieke particratie morgen

    Dat politieke partijen belang hebben bij een ambassadeur die de partij schatplichtig is, valt moeilijk te ontkennen.

    Toch gaat het niet altijd om ‘de partij’ maar dikwijls om een vertrouweling op wie de partijvoorzitter/minister/toppoliticus kan rekenen. Dat kan gaan over een vriendendienst, zoals in het geval van sp.a-voorzitter ‘Steve’ Stevaert. Het is een publiek geheim dat hij persoonlijk de ambassadeur voor Cuba koos waar hij dan uiteraard ook een graag geziene gast was. Dat had niets te maken met de buitenlandse politiek. Net zo min als de Belgische ambassadeur in Parijs die wel zware kritiek te verduren kreeg van toenmalig buitenlandminister Karel De Gucht, maar tegelijk een goede gastheer was tijdens de regelmatige bezoeken van Elio di Rupo.

    Met de aanduiding van ambassadeurs die geen ‘diplomaat’ zijn maar (eventueel verdienstelijke) vrienden van partijvoorzitters (zoals ze in de VS ‘goede vrienden’ of ’sponsors’ zijn van verkozen president) zet België een nieuwe stap in de richting van een partijpolitieke invulling van ons buitenlands beleid.

    Het lijkt erop dat de partijhoofdkwartieren tot het besef gekomen zijn dat een diplomaat niet meer belangrijk is voor onze internationale relaties. Nu ook vakministers zelf hun ’Europese collega’s regelmatig ontmoeten, denken ze de diepere kennis van de bilaterale ambassadeurs te kunnen missen. Ze beseffen niet dat ze daarmee de kloof tussen de ‘politique politicienne’ en de respectievelijke bevolkingen nog verdiepen. Een foto in gezelschap van de Rode Duivels volstaat blijkbaar. Hiermee bewijzen we zelf onze irrelevantie.

    Gewezen defensieattaché voor Oostenrijk, Zwitserland, Kroatië, Slovenië en Macedonië (FYROM).
     
    Dit artikel werd eveneens gepubliceerd opvrt.be
     
     
     
                 Pjotr's Dwarsliggers
     
  •  
    Beste lezers,

    Vooraf
    Onlangs verklaarde de hoogste Belgische magistraat dat wij door een verzwakte Justitie geëvolueerd zijn van een rechtsstaat naar een schurkenstaat (état de voyous). De minister van Justitie kon er niet mee lachen, maar diende eerst puin te ruimen nadat betogende Waalse cipiers de ingangsruimte van zijn ambtswoning kort en klein sloegen. Gelukkig zijn de Vlamingen niet zo heetgebakerd, anders was België al lang gesplitst. Voor Dwarsliggers is werkloosheid alvast géén optie!
    Niet getreurd, bij ons in ‘la Belgique’ wordt alles voor een tijdje ‘rouge jaune noir’, al vind ik Oranje ook wel een mooie kleur. Tricolore voetbalgekte, het is ooit anders geweest.
    Wij Vlamingen vinden dat onze financiële solidariteit met onze armere Franstalige landgenoten weinig respect oplevert. Maar wat dacht u van de Verenigde Staten? Hieronder een tabel met landen die wel gesponsord worden door de VS, maar de VS niet steunen wanneer er gestemd wordt in de Verenigde Naties:

     
                     LAND        STEMT TEGEN VS IN VN
     KOEWEIT   67%
     QATAR   67 %
     MAROKKO   70 %
     VAE   70 %
     JORDANIE   71 %
     TUNESIE   71 %
     SAOUDI ARABIE   73 %
     YEMEN   74 %
     ALGERIE   74 %
     OMAN   74 %
     SOEDAN   75 %
     PAKISTAN   75 %
     LYBIE   76 %
     EGYPTE   79 %
     LIBANON   80 %
     INDIE   81 %
     SYRIE   84%
     MAURETANIE   87 %

    Nochtans krijgen verschillende landen royale steun vanuit de VS, waaronder:
    Egypte: jaarlijks 2 miljard USD, Jordanië: 193 miljoen USD; Pakistan: 7 miljoen en Indië: 144 miljoen USD, …
    Ook zogenaamde ‘’vrienden’ betonen weinig solidariteit met de VS:
    Japan 58 % (tégen); Canada 51 %; Frankrijk 46%; Australië 44 %; Groot Brittannië 40 %. De énige loyale partner is Israël dat slechts 11 % keer tégen de VS stemde. 
    Zou presidentskandidaat Donald Trump dat al weten?

    In deze nieuwsbrief besteden we vooral aandacht aan internationale thema’s en speciaal voor onze Nederlandse lezers een inkijk in de surrealistische situatie van België.
    In Knack pleitte CD&V voorzitter voor ‘verbondenheid’ en hekelde hij de polarisatie van sommige N-VA-politici. Hij verwees daarbij naar de uitspraak van Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) die wél de hand uitstak naar een ‘Europese islam’. Voldoende reden voor dwarsliggers om even stil te staan bij deze hoopvolle boodschap in Geert Bourgeois en de islam Is een Europese versie van de islam mogelijk of is het realistischer om te hopen op een ‘ontkerkelijking’ naar analogie met de uitgewoonde Europese katholieke kerk?
    Hoeveel kost een nationaliteit? Volgens N-VA is de Belgische nationaliteit te goedkoop (sic). Maar over een meervoudige nationaliteit maakt blijkbaar niemand zich zorgen. Voor dwarsliggers is dat net hét probleem: Weg met de meervoudige nationaliteit.
    Er zijn zo van die typisch ‘Belgische ongerijmdheden’ waar weldenkenden het hoofd bij schudden en, helaas, zich daar al te gemakkelijk bij neerleggen. Dat ze niet in staat zijn om buitenlanders op een correcte manier te informeren kan niemand verbazen. Nog belangrijker: In plaats van Vlaanderen te promoten via dure promotiecampagnes zou het een stuk goedkoper zijn om een veto te stellen tegen Belgisch misbruik: Belgische rekenkunde voor buitenlanders
    Onze ‘correspondent in China’, Frans Vandenbossche, schreef een nieuwe bijdrage over de landwinning van China in de Zuid-Chinese Zee. Onze Vlaamse en Nederlandse baggeraars zullen er hopelijk wel bij varen. De VS en de Chinese buren zien dat met lede ogen aan, maar zijn onmachtig om daar tegen te reageren. Het bewijst alvast dat de hegemonie van  de VS  onherroepelijk voorbij is: China’s nieuwe eilanden

    Veel leesplezier,
    Vanwege de Dwarsliggers 

     

  • Vlag Congo BrazzavilleDe officiële redenen waarom de ambassadeur De Bruyne vernederd werd door zijn publiek terugroepen, rammelen. Maar wat steekt er achter? Enkele getuigen brengen enige duidelijkheid.

  • F 35 vrt IR F 35Ook deze week staat de vervanging van de F-16 op de agenda van het parlement. De discussie ontaardt zo stilaan tot een vaudevillestuk. Dat mag dan onderhoudend zijn, maar voor een dergelijk belangrijk dossier is het een ramp. Het gaat hier niet enkel om vele miljarden die de belastingbetaler zal moeten ophoesten.

  • twitter f 35Twitteren naar aanleiding van het artikel geschreven door Rik Van Cauwelaert in De Tijd over de vervanging van de F-16. Zijn belangrijkste politieke boodschap was: Dat het van politieke roekeloosheid zou getuigen, mocht de regering nu al beslissen over de vervanging van de F-16's. Hij pleit voor een reflectieperiode van vijf jaar.

  • no BAF16 lobbyist smallNu op 14 februari het finaal aanbod van de kandidaten moet binnen zijn hebben de media het dossier ‘Vervanging F-16 gevechtsvliegtuigen’ opgepikt. Opvallend dat geen enkele journalist het waagt om concrete kritische bedenkingen te formuleren. Dat laten ze over aan onafhankelijke dwarsliggers en ideologisch geïnspireerde columnisten.

  • Béatrice Delvaux Deze provocatieve titel - vooral wanneer het gaat over de senior writer van Le Soir,Béatrice Delvaux , zal wel niet te lezen zijn in een Vlaamse krant, laat staan in De Standaard.

  • notlearningOnze competitiviteit gaat alarmerend achteruit, maar de politiek wil ‘business as usual’. Als dat maar goed afloopt.

  • Bandwidth poco PrtDe waterdragers van de macht doen er alles aan om de publieke opinie dom te houden. Het ontslag van Karl Drabbe is slechts een onderdeel van deze stille evolutie waarvoor Vlaanderen een zware prijs zal betalen.

  • RVCTegenbosIn Knack verscheen op 17 mei een uitgebreid interview met Rik Van Cauwelaert en Guy Tegenbos.Daarin rekenen ze af met de politieke waan van de dag. 'Zijn we nu helemaal zot geworden?'

  • north korea bomb cheney smallIn de afsluiter van 2017 schreven we dat de USA niet zozeer aan (militaire) macht inboette, maar wel aan economische draagkracht en dat haar moreel gezag een flinke deuk kreeg door ondoordachte militaire interventies die allemaal eindigden in chaos.

  • BöhmermannDie Gedanken sind Frei

    Gastauteur Bart De Meulenaer stelt zich vragen bij de inzichten van de Duitse Bondskanselier, Angela Merkel. Voor Dwarsliggers is het van wezenlijk belang om onze lezers te confronteren met andere meningen. Omdat wij de debatcultuur in Vlaanderen willen aanmoedigen. Aantonen dat er veel méér is dan vóór of tégen zijn.

  • energy2030 cartoon01Energie: (brand)stof tot nadenken.

  • mislead informSoms zijn er dagen waarop ik met plezier ‘De Standaard’ lees. Maar soms vergaat mijn plezier even snel als het gekomen is.