Gebeten OTW Gert

Een man gezegend met bijzondere gaven

Gerard De Beuckelaer was bij zijn geboorte gezegend met enkele zeldzame gaven: een zeer hoog IQ en een uitzonderlijk geheugen. Daardoor kreeg hij kansen die niet voor iedereen weggelegd waren. Het belangrijkste was echter zijn verdienste, om die gaven zo goed mogelijk te gebruiken. Hard studeren tijdens zijn jeugd, zijn grote nieuwsgierigheid ‘gebeten om te weten’ tot in de kleinste details. Hard werken tijdens zijn beroepsleven deed zijn scherp verstand ook renderen. Het resultaat werd geapprecieerd door zijn medewerkers. Hij was een mens onder de mensen, ook al was hij streng, heel afkerig van smoesjes en allergisch voor uiterlijk vertoon.

Zijn aanzienlijke kennis in diverse domeinen dankte hij eveneens aan zijn ontwikkelde gave om teksten snel te kunnen lezen en als polyglot kon hij heel veel boeken in de oorspronkelijke taal lezen.

 

Duitsland, zijn intellectueel vaderland

Hoewel hij zijn professioneel leven begon in Antwerpen bij BASF, zou het vooral zijn lange periode in Duitsland zijn waar hij zich intellectueel ontplooide, en zich kon uitleven in de laboratoria van BASF te Ludwigshafen.

Het was vooral daar dat hij zijn aanzienlijke kennis kon inzetten in tal van onderzoeksprojecten. In zijn bijdragen voor de Dwarsliggers lichtte hij af en toe een tipje van de sluier. Zo werkte hij aan een (bescheiden) project met Thorium toen in 1973 de oliecrisis dreigde en BASF zocht naar mogelijke alternatieven.

Zelf vertelde hij mij, alsof het een anekdote was, dat hij ooit gevraagd werd door een Europese vliegtuigbouwer om de leiding te nemen voor de bouw van een nieuw gevechtsvliegtuig. Wie zou zo’n een aanbod weigeren? Gerard De Beuckelaer! Hij voldeed aan alle criteria, wetenschappelijke kennis en industriële ervaring. Alleen vond hij zijn toenmalig werk bij BASF belangrijker. Begrijpelijk dat zijn onvermoede kennis van de vliegtuigtechnologie recent sommige militaire vliegtuigspecialisten verbaasde/verontruste.

Als reserveofficier van de Genie kende hij het belang van discipline. Bij BASF bouwde hij een reputatie op als ‘troubleshooter’’, probleemoplosser. Hij wist dat slordigheid en een gebrek aan discipline dodelijke oorzaken konden zijn van zeer gevaarlijke situaties die hij diende op te lossen. Toen hij later hoofd werd van het ammoniaklaboratorium in Ludwigshafen lag zijn veiligheidsmasker steeds binnen handbereik.

 

Bescheidenheid siert de mens

Tijdens onze laatste gesprekken moest ik denken aan één van de vele verhalen die hij mij ooit vertelde. Het ging over het overlijden van een keizer. Het verhaal liep alzo:

Toen een keizer overleed moest hij zich zoals iedereen melden aan de hemelpoort (in zijn verhaal was dat de ingangsdeur van de ‘Schatzkammer’ te Wenen. Om te verschijnen voor zijn Schepper.

Hij klopte aan en zei wie hij was ‘Ich bin der Kaiser …’. Maar de deur bleef gesloten. En dus herhaalde hij de aankondiging, tevergeefs. Uiteindelijk nadat hij vele malen had geprobeerd, ook met alleen maar zijn naam zonder ronkende wereldlijke titels, daagde het bij de ‘Kaiser’: hij klopte op de deur en riep: ‘Ich bin ein Sünder …’ en zie de deur ging onmiddellijk open.

Het is geen uitzondering dat mensen die wijs zijn, vooral bezorgd zijn om wat ze (nog) niet weten. Doordrongen als hij was om niet voor zijn beurt te spreken, verkoos hij dikwijls de stilte en het papier om zijn gedachten te laten bezinken. Dan zag hij samenhangen die anderen pas veel later ontdekten. Samen met die bescheidenheid was ook zijn menselijke betrokkenheid voelbaar. Hoeveel mensen heeft hij niet geholpen, gewoon omdat hij dat als een voorrecht zag.

 

Knutselaar maar géén sportman

Wetenschap was voor hem méér dan alleen maar weten. Hij was tevens de man van de expertise; zelf uittesten of het wel klopte vond hij noodzakelijk. Hij was een geboren knutselaar die ooit een deel van een pand huurde en het gebruikte als zijn ‘hobbykamer’.

Zijn echtgenote verbaasde zich telkens weer over al de dingen die hij zelf kon doen. Zoals zijn huis in Weisenheim am Berg dat hij grotendeels zelf bouwde, tot en met het lassen van de metalen omheining. Een nieuw apparaat kopen? Dan moest het wel eerst heel erg versleten zijn. Hij was een ‘handige Harry’ en dat leverde hem bij de Dwarsliggers de eretitel op van “Chef van de Afdeling bouten en moeren”.  

Voor de lokale ‘Pfalzer’ wijnbouwers die in kritische momenten pannes hadden aan hun wijninstallaties was hij de redder in nood. Hijzelf … genoot van hun producten!

Waarin hij helemaal niet ‘vooraan stond’ waren sportprestaties. Daarbij werd hij grandioos geklopt door Vita, zijn echtgenote, die per fiets de US doorkruiste van west naar oost. Elke mens heeft wel tekortkomingen!

 

Een leraar voor het leven

Van iemand die aan gerenommeerde wetenschappelijke instellingen college gaf als gastdocent, zou  men niet direct verwachten dat hij zich ook zou inzet op een véél lager niveau. En toch was het zo. Een catechismusles verzorgen of wiskundeles geven aan jongeren in het middelbaar ondeerwijs waren voor hem even belangrijk als die diepgravende universitaire cursussen. Jongeren in een technische school uitleggen waarom en hoe de aarde opwarmt? Graag gedaan!

Een psycholoog kreeg van hem een cursus organische scheikunde en bekende dat hij heel veel had bijgeleerd.

Hij begeleidde een bevriend kandidaat dr. in de economie tijdens het schrijven van zijn doctoraatsthesis.

Hoeveel lezers heeft hij niet verrijkt met zijn intelligente bijdragen voor de Dwarsliggers?

Wij, Dwarsliggers heeft hij ingewijd in heel veel problemen over natuurwetenschappelijke onderwerpen en hij overdonderde ons regelmatig met zijn filosofische en historische belezenheid en feitenkennis.

Gerard De Beuckelaer was streng voor zichzelf en verwachtte dat ook van anderen. Hij was van oordeel dat het sluiten van compromissen of de werkelijkheid verzachten door een wollige taal te hanteren, niet hielp. Zijn teksten waren direct en hij schuwde daarbij geen straffe taal.

Wanneer hij echter vragen of onderbouwde commentaar kreeg, was hij altijd klaar om de lezer een uitvoerig antwoord te sturen, óók al moest hij (uitzonderlijk) daarbij toegeven dat wat hij geschreven had beter kon. Hij maakte daarbij ook gebruik van deze gelegenheid om de lezer nog iets méér te geven dan in zijn artikel stond. Dát apprecieerden de vraagstellers zeer.

Dwarsligger zijn in een land dat aan elkaar hangt van de compromissen is niet moeilijk. Alleen wordt wat men schrijft controversiëler naarmate de (zelf)censuur bij de traditionele media toeneemt. Dat hij voor zijn boek over Vlaanderen geen Vlaamse uitgever bereid vond, was er een voorbeeld van. De reden voor de weigering was ontwapenend duidelijk: ‘Je trapt op té véél tenen’.

 

“Vlaanderen sterft”

Tijdens een interview ter gelegenheid van de voorstelling van zijn boek “Vlaanderen sterft” liet hij duidelijk zijn liefde voor Vlaanderen blijken. Wie hem niet kent, las alleen maar kritiek en zag niet dat zijn hart bloedde tijdens het schrijven ervan.

Waarom moet het zo zijn?

Zijn rationaliteit dwong hem echter tot een zeer kritische analyse. En dat is zeer tegen de zin van al wie gelooft in de toekomst, vanuit de overtuiging dat optimisme een morele plicht is. Hij bleef onverbiddelijk: Vlaanderen sterft, zo veel was voor hem duidelijk. Het schrijven van dit boek was zoals hijzelf verklaarde een waardig afscheid van zijn Vlaanderen dat hij lief had.

 

Gerard De Beuckelaer

Dwarsligger om op het rechte spoor te blijven

Toen we de blog Dwarsliggers.eu opstartten was Gerard De Beuckelaer de eerste om de filosofie te onderschrijven. In al die jaren sindsdien is deze toetssteen ons meermaals van groot nut geweest.

Die enkele keren dat ik voorstelde om onze regels even opzij te schuiven en zijn naam toch maar te vermelden vermits iedereen wist dat alleen hij die bijdrage kon geschreven hebben, leverde mij dat alleen maar banbliksems op. Maar met deze cartoon kon ik toch zijn bezwaren omzeilen!

Gebeten OTW Gert 

Met zijn verhalen van ‘De Simpele Duif’  bewees hij zijn zin voor humor, ook al werd die niet overal gesmaakt. Het was ook zijn bedoeling niet, maar wie houdt van ‘absurdistan’ kon er wel om lachen. Van alle publicaties behaalde één van zijn  ‘Simpele-Duif-verhalen’ het grootste aantal lezers.

Onze samenwerking ‘Onder Dwarsliggers’ was heel intens. Zijn heengaan is niet enkel een groot verlies voor de Dwarsliggers, het Defensieteam, en al onze lezers. We verloren ook een trouwe vriend.

Tijdens het laatste bezoek van de Dwarsliggers kregen we een opdracht mee: Voortdoen! En bij wijze van afscheidsgeschenk schonk hij ons zijn archief waaruit we zeer zeker nog zullen kunnen putten voor latere publicaties.

Beste Dwarsligger Gert,

Zoals beloofd, schreef ik enkel wat wij observeerden, hoorden en leerden van en over jou.

Uit erkentelijkheid,

Pjotr en de Dwarsliggers,

Het Defensieteam van de Dwarsliggers.

 

Waarde lezers,

Wie Gerard De Beuckelaer persoonlijk gekend heeft en hiervan getuigenis wil afleggen,

nodigen we graag uit om op deze ‘In memoriam’ te reageren.