CuvetHoewel de titel de indruk wekt dat het om een onleesbare wetenschappelijke bijdrage gaat, is dat niet het geval. De auteur heeft zelf geen wetenschappelijke vorming in het klimaatdomein maar hij deed wél de moeite om zich goed te informeren en kon daarvoor rekenen op de kennis van een ervarend fysicus en tevens een geduldige ‘leraar’, die ook elke wetenschappelijke 'Dwarsliggers'-publicatie vooraf goedkeurt.

 

De bedoeling is om onze niet-wetenschappelijk gevormde lezers (vooral ook beleidsverantwoordelijken en journalisten) te tonen dat ze met een beetje moeite ook zelf veel meer kennis kunnen verwerven in plaats van zich gemakshalve te verschuilen achter een onbestaande wetenschappelijke ‘klimaatconsensus’.

 

Met gezond verstand komen we al een eind weg

 

In de fysica schuilt veel kennis die we ook zonder te studeren wel beseffen, al kunnen we die niet altijd verklaren. Iedereen weet bijvoorbeeld dat de zon onze aardbol verwarmt maar niet de ruimte. Daar is het ijzig koud en we mogen dus dankbaar zijn dat we beschermd worden door een atmosfeer, met al die waterdamp en broeikasgassen. Ze laten minder zonnestraling binnen maar houden ook de warmte binnen. Zonder dampkring zou de temperatuur zo’n dertig °C minder bedragen!

Denk eens aan onze infrarood straalkacheltjes die de lucht niet verwarmen maar wel de materie. Wat ik leerde was dat warmte eigenlijk de energie is van allerlei bewegingen binnen de materie. Voor vaste stoffen is dat enkel vibratie.

We weten ook dat we onze huid moeten beschermen tegen het onzichtbare zonlicht en daarom smeren we ons best in tijdens de zonnige dagen. Dat komt omdat de zon het overgrote deel van het licht uitzendt in het onzichtbare ultraviolet spectrum.

Wat ik ook weet is dat de intensiteit van de straling vermindert in functie van de afstand. Ik leerde dat die vermindering gelijk is aan het kwadraat van de afstand.

Ik wist ook dat de straling onregelmatig is, maar leerde dat er een steeds weerkerende zonnecyclus is van ELF jaar waarbij er een verandering is van 0,3% of ~3 Watt per m2. Dat lijkt niet veel maar mijn leraar maakte mij duidelijk dat het wél belangrijk is. De gereputeerde astrofysicus Valentina Zharkova denkt zelfs dat we omwille van de veranderingen in de zonnewerking binnenkort aan een afkoeling toe zijn. Houtkacheltjes bijhouden zou wel eens heel belangrijk kunnen zijn!

Voor ik begon met schrijven wist ik al dat de atmosfeer een belangrijk onderdeel is van de klimaatveranderingen. Nu nog weten hoe dat juist in mekaar zit, want, zo kreeg ik mee als waarschuwing, menselijke ingrepen in de samenstelling van de atmosfeer zijn een stap in het onbekende en daarvoor geldt dus ook het voorzorgsprincipe.

Wat ik vooral onthield uit de lessen, was dat er over het belang van CO2, naast heel veel aanwijzingen uit ijskernboringen die het verre verleden verklaren, ook een wet in de fysica bestaat, de Wet van Lambert Beer, die slechts één wetenschappelijke conclusie toelaat:

CO2 KAN ONMOGELIJK de oorzaak zijn van de opwarming van de aarde en elke maatregel om de uitstoot van CO2 te verminderen is pure geldverspilling.

 

Het CO2-gevaar voor de opwarming wetenschappelijk getoetst

In een vorige bijdrage toonden we aan dat de zeespiegelstijging ten gevolge van de opwarming van de aarde, berust op een fout en de zeespiegelstijging momenteel geen enkel alarmerend teken vertoont.

Een tweede dogma van het VN-IPCC is dat de menselijke uitstoot van CO2 dé oorzaak is van de actuele opwarming van de aarde.

Dit dogma omvat twee essentiële elementen:

  • (1) dat CO2 in de atmosfeer zorgt voor een belangrijk opwarmend effect en

  • (2) dat de door de mens veroorzaakte CO2-uitstoot, de voornaamste oorzaak is van de actuele opwarming.

Laten we beginnen met dat eerste dogma te onderzoeken: ‘Is CO2 belangrijk voor de opwarming?’ Voor ons onderzoek baseren we ons op metingen en wetten uit de fysica die algemeen aanvaard zijn.

 

De mogelijke rol van CO2 voor de opwarming van de aarde

 

Hier zien we een grafiek waarbij de correlatie tussen beide, temperatuur en CO2 aanwezigheid in de atmosfeer in het verre verleden wordt aangetoond.

n01

Metingen van het Russisch ‘Vostok’ (betekent Oost) station op Antarctica.

Een eerste vaststelling die uit deze grafiek duidelijk blijkt is dat de herhaalde en drastische temperatuurstijgingen door de eeuwen heen niets te maken hebben met menselijke CO2-uitstoot (door het industriële gebruik van fossiele brandstoffen). Het dogma dat dit nu wel het geval zou zijn is daarmee moeilijk te bewijzen.

Deze stelling werd reeds lang geleden onderzocht en botst op meerdere ernstige wetenschappelijke bezwaren.

Er was en is wel degelijk een duidelijke correlatie tussen de temperatuur en de CO2 concentratie. Er is ook een causaal verband tussen beiden. Maar wat veroorzaakt wat? Op de grafiek hierboven is dat moeilijk te zien. Door die metingen, die we van jaar tot jaar hebben, een stukje uit te vergroten kunnen we wel op die vraag antwoorden:

n02

We zien hier duidelijk dat de CO2 concentratieveranderingen de temperatuursverandering volgen. Er zit ongeveer 800 jaar ‘vertraging’ tussen. Nu moet het gevolg altijd na de oorzaak komen. Dus was, alvast voor het hele gekende verleden,

  • temperatuur oorzaak en

  • CO2 gevolg.

Maar naast de langetermijnvariaties van het klimaat zijn er ook heel veel factoren die zorgen voor de kleine variaties van het klimaat en waarover in de wetenschap helemaal géén consensus bestaat. We weten gewoon te weinig om al die invloeden en hun wisselwerking in kaart te brengen, laat staan om op deze beperkte basis betrouwbare voorspellingen te kunnen doen.

Laten we even kijken naar wat het IPCC zegt over de rol van (menselijke) CO2 in de temperatuurstijging op korte termijn:

n03

De voorspelling van het IPCC (rode lijn) geeft een veel hogere temperatuurstijging aan dan de temperatuur (voor de periode na de industriële revolutie) die intussen werd gemeten, via waarnemingen (ballons en satellieten). Met andere woorden, ook op de korte termijn is er geen enkele wetenschappelijke basis die de alarmistische voorspellingen bevestigen.

Laten we even kijken naar een andere grafiek waarop niet alleen de gemiddelde waarde voorkomt maar ook de waaier van voorspelde temperatuurstijgingen:

n04De dikke rode lijn geeft aan wat er ons te wachten staat wanneer we niets doen aan de toenemende CO2-hoeveelheid.

De verschillende lijnen geven de (voorspellings-)modellen voor de temperatuur weer in functie van de (menselijke) CO2-uitstoot, waarbij de onderste lijnen overeenstemmen met een minimale of helemaal géén menselijke CO2-productie.

Deze grafiek maakt meteen duidelijk dat de gemeten waarden overeenstemmen met de voorspelling op basis van de aanname dat geen CO2 meer toegevoegd werd. Daar dit echter wel het geval was moet het betekenen dat de invloed van die CO2-toename op de temperatuur gering of onbestaande is.

Als voorlopige conclusie kunnen we dus vermoeden dat elke maatregel om de opwarming van de aarde tegen te gaan door de CO2-uitstoot te verminderen nutteloos is. Weggegooid geld dus!

Hoe werkt CO2 in de atmosfeer op de temperatuurstijging

 

Het IPCC gaat uit van de aanname dat de toenemende CO2 ook een toenemende opwarming van de aarde veroorzaakt en vermits vooral de antropogene productie van CO2 fel is toegenomen sinds de industriële revolutie is hun conclusie dat de antropogene CO2 de oorzaak is van de huidige (sinds de industriële ontwikkeling) opwarming van de aarde. Daarvoor beroepen ze zich op de sensitiviteit van het klimaat voor CO2 (CO2-Climate Sensitivity). De aanname van het IPCC was dat voor elke verdubbeling van de hoeveelheid CO2 de temperatuur zal blijven stijgen met 3 (plus minus 1,5) °C. Of dus een stijging met minstens 1,5 en hoogstens 4,5°C. De voorspellingen die het IPCC aan de regeringen ter beschikking stelt, gaan uit van 3ºC.

 

De gevoeligheid van het klimaat voor de CO2-stijging

Laten we deze grafiek eens nauwkeurig bekijken:

n05

Die ‘gevoeligheid’ is gedefinieerd als de temperatuurverhoging die door een verdubbeling van de CO2-concentratie in de atmosfeer wordt veroorzaakt.

Uit deze grafiek leren we dat in 2000 voorspeld werd dat de CO2 gevoeligheid méér dan 4 graden Celsius (verticale as) zou kunnen bedragen. Ook vandaag nog claimen sommige klimaatalarmisten dat het inderdaad zo dramatisch zal aflopen.

Deze grafiek toont duidelijk aan dat de schattingen, dank zij voortschrijdend inzicht, de laatste 20 jaar continu gedaald zijn en zich nu naar nul toe bewegen. Intussen was er echter nog géén spoor van minder CO2 in de atmosfeer vastgesteld, en toch blijven klimaatalarmisten tot op vandaag beweren dat de opwarming catastrofaal zal zijn.

Uit deze grafiek blijkt ook een andere belangrijke vaststelling, namelijk dat verschillende wetenschappers die op deze tabel vermeld worden, afwijkende resultaten laten zien. Eén van deze wetenschappers met een gevestigde reputatie is ongetwijfeld professor aan het MIT, Dr Richard Lindzen, natuurkundige gespecialiseerd in de fysica van de atmosfeer. Hij bekleedde een belangrijke functie in het wetenschappelijk team van het IPCC, maar nam ontslag, omwille van de hardnekkigheid waarmee het IPCC bleef vasthouden aan de foutieve hogere temperatuurwaarden (rode lijn op de grafiek). Zijn berekening (in 2011) geeft aan dat de CO2-invloed op de temperatuur beperkt is tot 0,7 °C. Lezers met voldoende wetenschappelijke kennis kunnen hier zijn berekening controleren.

De grafiek hierboven toont ook aan dat Lindzen niet alleen staat met zijn veel geruststellender resultaat en dat bewijst op zijn minst dat al wie zich verbergt achter de ‘consensus’-theorie getuigt van onwetendheid of eventueel zelfs ideologische blindheid. Dat is helaas zo voor de Vlaamse traditionele media die zelfs de moeite niet willen doen om zich te informeren over de evolutie in de wetenschappelijke klimaatkennis binnen het IPCC én andere gerenommeerde instellingen.

Ook al is het duidelijk dat de invloed van CO2 minder groot is dan de ‘klimaatconsensus’ ons opdringt, het blijft de moeite waard om de klimaatgevoeligheid van CO2 te toetsen aan de wetenschappelijke wetmatigheden. Immers, wanneer wetenschappelijk kan aangetoond worden dat CO2 absoluut géén argument is om onze energietransitie aan een hoog tempo en tegen een exorbitante prijs door te drukken, zouden de beleidsverantwoordelijken ten minste de kans krijgen om een niet-ideologisch gestuurd beleid te voeren dat wél door de wetenschap ondersteund wordt en, toch wel belangrijk, véél minder zal kosten, zowel in termen van geld als van de ontwrichting van de maatschappij.

 

Wetten en proefondervindelijke vaststellingen

 

Laten we even voor de niet-wetenschappelijk onderlegde lezers een voorbeeld uit het dagelijkse leven nemen vooraleer ons te wagen aan de wetenschap: Elke moeder weet dat wanneer de kinderen thuiskomen van een dagje ravotten buitenshuis, de wastrommel vol zit met vuile was. Het gebeurt dan ook wel eens dat na een eerste wasbeurt er nog hardnekkig vuil in de kleren is gebleven en een twee wasbeurt noodzakelijk is. Maar elke huisvrouw (dat mag ook een huisman zijn) weet ook dat na hooguit drie wasbeurten die kleren er niet properder van zullen worden. Moraal van dit verhaal: wasproducten maken kleren proper maar na hooguit enkele wasbeurten hebben ze geen bijkomend effect meer. Proper is proper! Na dit staaltje gezond keukenverstand van Tante Kaat, nu opnieuw een beetje wetenschap.

De Wet van Lambert Beer zegt iets gelijkaardigs over het effect van CO2: wanneer er steeds meer CO2 in de atmosfeer aanwezig is, dan blijkt dat er van die toegenomen CO2, na door enkele lagen van de atmosfeer te dringen, nauwelijks nog iets overblijft. Het effect van méér CO2 op de toename van de temperatuur wordt steeds kleiner. Lambert Beer legde deze vermindering van het effect ook vast in een formule. Komt daarbij dat recenter deze wet proefondervindelijk werd nagemeten én bekrachtigd.

 

Wet van Lambert-Beer

De wet van Lambert-Beer relateert de absorptie van licht aan de eigenschappen van het materiaal waar het licht doorheen reist. Deze natuurwet werd door August Beer in 1852 geformuleerd en is ook gebaseerd op het werk van Johann Heinrich Lambert (1728-1777). Deze wet is wel degelijk toepasbaar op de absorptie van het (zonne)licht tijdens het doordringen van de atmosfeer.

De essentie van de wet van Lambert-Beer is een negatieve exponentiële afhankelijkheid van de concentratie en van de dikte van het materiaal. Lees hier de wetenschappelijke uitleg over deze wet en de formule om de degradatie van de CO2-invloed te meten.

In de grafiek hieronder zien we het IR-absorptiespectrum van lucht met de gebruikelijke verontreinigingen: CO2, maar ook ozon en vooral waterdamp. Ook te zien voor wie belangstelling heeft voor de doordringing van de atmosfeer, is de heel beperkte bandbreedte van CO2.

n06

In mensentaal betekent deze wet dat de invloed van CO2 exponentieel vermindert naarmate die door de lagen van de atmosfeer dringt. Tante Kaats kennis over waspoeder was dus wetenschappelijk géén uitzondering!

Proefondervindelijk onderzoek door Dr. HUG

Met een leven ervaring in de spectroscopie is Dr. Hug dé wetenschapper om door zijn onderzoek de wet van Lambert-Beer te bekrachtigen.Lees hier meer over zijn onderzoek.

Na het toetsen van de invloed van toenemend CO2 aan de Wet van Beer blijven er twee conclusies over

  • De toename van CO2 KAN NIET leiden tot een snelle en grote toename van de temperatuur. NOOIT!

  • Maatregelen om de CO2-uitstoot te verminderen zullen géén effect hebben op de temperatuurstijging.

 

 

De tweede wet van de thermodynamica

Deze wet is een fundamentele wetmatigheid over de omzetting van warmte in arbeid, die tot nu toe door alle empirische gegevens bevestigd is. Een beknopte en voor deze bijdrage belangrijke vaststelling is dat er geen proces mogelijk is waarbij warmte van een voorwerp met lage temperatuur naar een voorwerp met een hogere temperatuur stroomt. Het kan enkel in de omgekeerde richting, van warmer naar kouder.

Hierover maakte wetenschapper Joseph Postma de volgende presentatie. Zijn voornaamste bedenking is dat de wetenschappers een fout maakten door de atmosfeer voor te stellen als een vlak. Precies alsof de aarde plat is: ‘The earth is flat!’ Postma schrijft daarover: ‘Het is als een waarheid die men al duizenden jaren aanvaardt, dat een argument, dat begint met een foute veronderstelling, altijd zal leiden tot valse conclusies.”

Onze chef van de afdeling moeren en bouten las de studie van Postma en bevestigde deze stelling, al voegde hij toch één bedenking toe:

Het is inderdaad zo dat een kouder lichaam nooit warmte kan toevoegen aan een dat een hogere temperatuur heeft. Maar…

als de lucht opwarmt zal ze die warmte niet aan de nog warmere aarde kunnen afgeven. Wat ze echter wel doet is de afgifte van warmte door de aarde verminderen. Die afgifte is namelijk recht evenredig met het temperatuurverschil tussen aarde en lucht. Als de lucht opwarmt, wordt dat verschil kleiner en vermindert dus ook de warmtestroom.

De aarde ontvangt energie via elektromagnetische golven, die in de warmtestroom niet direct (indirect dus wel!) meespelen. Dus zal de aarde toch in temperatuur stijgen, doordat ze minder warmte verliest en dezelfde hoeveelheid energie blijft krijgen. Daarom is het voornaamste en volledig onweerlegbare argument dat CO2, vanaf een bepaalde concentratie die al lang overschreden is, géén beduidende rol KAN spelen, de Wet van Lambert-Beer.

We hebben al verschillende reacties gelezen die poogden de argumenten van Joseph Postma onderuit te halen. Meestal probeert men de essentie te verdrinken in allerlei details die enkel maar ‘window dressing’ zijn, of door te pogen de toepasbaarheid in twijfel te trekken. Niet één kon het wetenschappelijk bewijs leveren van de onjuistheid van de wet van Lambert-Beer, en toch …

We zijn ons bewust dat klimaatalarmisten en hun onwetende aanhang onder de politici en journalisten deze bijdrage zullen pogen te diskwalificeren of gewoon zullen negeren. Ze doen maar, tot in de stemhokjes op zondag 26 mei het gezond boerenverstand van de Vlamingen zal beslissen of ze er goed aan deden.

Ik heb daar slechts één ding aan toe te voegen:

Wetenschap vraagt soms tijd om antwoorden te kennen, maar géén mens die eraan voorbij kan met enkel maar geloof.

 

Dwarsliggers