spain madrid fountain pigeonsHet klimaat fascineert me. Wij duiven hebben het liever niet te koud. Mijn voorvaderen leefden in Egypte, en daar is het lekker warm. Ze namen er 5000 jaar geleden de postdienst voor hun rekening. Jammer dat ik daar geen postzegel meer van heb…

Mijn baasje, de Jef, een verstandig en belezen man, heeft me wel eens verteld dat in de zogenaamde kleine ijstijd, enkele eeuwen geleden, de vogels doodgevroren uit de lucht vielen. En op de velden viel geen graantje meer te pikken, zelfs niet voor Vlaamse duiven die toch altijd en overal een weg naar eten vinden. Neem nu nog aan dat de auteurs uit die tijd een beetje overdreven, dan zal het nog altijd erg genoeg geweest zijn.

Er zijn ernstige wetenschapsmensen die vrezen dat we binnen niet al te lange tijd weer zoiets gaan meemaken. Daar ze ernstige wetenschapsmensen zijn, en heel goed beseffen dat ze maar met modellen werken, zijn ze absoluut niet zeker en dat zeggen ze ook zo.

Fladder, de groene geschelpte van het duivenkot hiernaast, ziet dat helemaal anders. Hij is helemaal in paniek over de opwarming van de aarde. Dat heeft hij van “klimaatwetenschappers” zoals van Ypersele en Sintubin, die wél zeggen dat ze zeker zijn. Een van mijn vrienden zegt: “Wetenschap is de voortzetting van de politiek met andere middelen”, en dat hebben ze bij het IPCC helemaal begrepen. Fladder voorspelt dan ook dat binnenkort de duifjes niet diepgevroren maar gebraden uit de lucht zullen vallen. Voor diegenen onder ons die zich altijd al afgevraagd hebben wat die hippe uitdrukking “paradigmawissel” nu eigenlijk betekent: hier hebben we een voorbeeld! Fladder wordt daar hysterisch van en maakt heel de duiventil gek. Hij weigert te vliegen. Hij is in staking omdat hij ergens gehoord heeft dat vliegen heel slecht is voor het klimaat. Donsje, de charmante duivin waar ik bevriend mee ben, vindt hem maar een onnozelaar en ze denkt dat daar ongelukken van komen, want de Charel, hun baasje, is niet zo een edel mens gelijk de Jef die zijn duiven van ouderdom laat sterven…

cop25

En toen kwam de klimaatconferentie van Madrid: COP25 (of is het CO2P25?). Ze had eigenlijk in Santiago de Chile moeten doorgaan maar daar waren onlusten. Onze media beweren dat het over lonen en dergelijke ging. Maar onze gazetten kennende is het best mogelijk dat de Chilenos gewoon geen zin hadden om die immense bende klaplopers te huisvesten. Hoe dan ook, ineens zat Greta aan de verkeerde kant van de oceaan en het werd Madrid.

Zo’n conferentie is een gigantische onderneming: 25.000 deelnemers. Nemen we aan dat die gemiddeld 2.000 km gevlogen hebben. Dat is een zeer bescheiden schatting, zelfs voor de deelnemers die uit Europa kwamen. Frans Timmermans b.v. moest meerdere keren heen en weer vliegen daar in Brussel op dat moment zijn Europese ‘Green Deal’ besproken werd. En zelfs Frans kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Zoiets speelt hoogstens Greta klaar! Dat brengt ons dan op 50 miljoen kilometers. Van dat budget kunnen wel een paar Vlamingen op vakantie gaan. De groenen rekenen, inclusief radiative forcing (je hoeft niet te weten wat dat precies is, in het kort: onzin) 0,28 ton CO2 per duizend kilometer en persoon. Maakt 14 miljoen ton CO2! Ik geraak daarvan niet in paniek, maar het blijft een enorme verspilling.

Als we aannemen dat de meeste deelnemers daar een week verbleven hebben dan hadden ze in die week, indien ze thuisgebleven waren, per persoon ook ongeveer 1000 Euro aan het BNP van hun – soms erg noodlijdend – land kunnen bijdragen. Maakt 25 miljoen. Dat is echter een “Belgische rekening” wat betekent dat ze zich volledig in de virtuele werkelijkheid afspeelt. Persoonlijk ben ik van mening dat de deelnemers aan COP25, en ik sluit hier uitdrukkelijk Frans Timmermans en Anuna De Wever in, nog nooit enige meerwaarde geschapen hebben en dat ook in de toekomst niet zullen doen. In zoverre is die vorm van schade gering. Het omgekeerde zou zelfs kunnen waar zijn: terwijl ze thuis niet in de weg stonden heeft men daar misschien enkele productieve dingen op poten kunnen zetten. De Jef vindt dat ik met dat soort uitspraken toch beter voorzichtig zou zijn: “Jij komt nog in de soep van Meyrem Almaci”. Mijn “Pff: die is beslist vegetariër!” wordt door de Jef steevast tegengesproken: “Daar zou ik maar niet op wedden: ze ziet er niet ondervoed uit!”

Ik wilde, nieuwsgierig als ik ben, dat gedoe toch wel eens meemaken. In Madrid geraken was niet zo simpel. De eerste oplossing die in mij, duif zijnde, opkwam was uiteraard vliegen. Maar vliegen is niet meer in. En ik moet het eerlijk toegeven, er is ook nog een echte reden voor terughoudendheid: ik word een dagje ouder en ik zie die grote afstanden niet meer zo zitten. Zoals altijd kwam de oplossing van de Jef. “Weet je wat Simpele, ik geef je gewoon mee naar Barcelona voor de fond. Daar laten ze je los, maar je komt niet direct naar huis: je vliegt naar Madrid. Barcelona en Madrid liggen ook nog ver uit elkaar, en niet enkel politiek, maar dan moet je toch al minstens de Pyreneeën niet meer over.”

Zo gezegd zo gedaan en ik was er op tijd. Volk dat daar was! Iedereen en zijn schoonmoeder liep er rond. Wat die daar allemaal deden, blijft me een raadsel. Het herinnerde me aan een uitdrukking uit het bourgeois (toen nog met kleine b) Vlaanderen van een kleine eeuw geleden: “Acte de Présence”. Ik heb ooit de fout begaan daar eens echt over na te denken. Dat heeft me een afschuw en een vieze smaak in mijn mond bezorgd die maar moeilijk weggaan. Ik moet misschien die Vlaamse tandpasta van flauw plezante Bart maar eens proberen.

Ik heb daar dan ook de groten der aarde ontmoet, te veel om op te noemen.

duifke

Frans Timmermans herkende ik direct. Hij was me door Britse vrienden als “fat cat” beschreven. Zelfs na aftrek van mijn aanzienlijke racistisch gemotiveerde kattenhaat is het duidelijk dat ik met die man nooit warm kan worden. Alleen die loense blik al zegt me: geen zaken mee doen. En op een haar na was die ook nog voorzitter van de Europese Commissie geworden. Mensen toch… dan hadden de Britten ook voor Corbyn kunnen stemmen. Misschien ontsnappen die nu nog net op de valreep terwijl onze kranten toeteren dat ze de stommiteit van hun leven doen!

Charles Michel liep met een verwilderde blik door de gangen. Hij zocht de juiste kant van de geschiedenis, want daar wilde hij gaan staan. De arme man heeft – weeral eens – niets gevonden. Hij vroeg het mij ook, maar ik kon niets anders doen dan hulpeloos mijn vleugels ophalen en zeggen: “Ik weet van niets: ik kom uit Barcelona”. Ik vermeld dit omdat ik eens iets wil schrijven dat gegarandeerd enkel de ouderen snappen. De nieuwsgierigen die Manuel niet kennen vinden hier meer. Ook geletterde autochtonen konden de arme man niet helpen. Er is in Spanje heel veel geschiedenis zegden ze, maar daar heeft niemand ooit een juiste kant aan gezien.

Zuhal Demir was er ook, en daar heb ik een handtekening aan gevraagd. Ik doe dat nog: selfies zijn voor watjes.

Mevrouw Demir krijgt tegenwoordig de wind van voren. Ze heeft inderdaad plichtvergeten zitten rekenen in plaats van, zoals dat voor een Vlaamse minister hoort, krijsend rondjes om de keukentafel te lopen. Grote geesten zoals Bart Somers, Kristof Calvo, Mathias De Clercq en ja, ook Johan Sanctorum zijn erg teleurgesteld.

vlareg

De geschiedenis zal haar schadeloos stellen. Ze zal ooit de sterke vrouw van Vlaanderen genoemd worden, die in het verre Madrid dapper standhield tegen de overmacht van het collectief onbenul. Eventueel racistisch gemotiveerde bezwaren tegen deze kwalificatie zijn gemakkelijk uit de weg te ruimen. Mits een bescheiden subsidie zullen we vandaag aan de Vlaamse universiteiten zeker specialisten kunnen vinden die in dikke studies bevestigen dat haar voorvaderen – de familie De Mier – einde 15de eeuw, uit Gent naar het Midden Oosten emigreerden. Dat moet dan ook het ‘ranzige’ deel van Vlaanderen – en volgens Bert Bultinck is dat immens groot – definitief geruststellen. Op bovenstaand schilderij, dat in de huidige context toch wel een profetische betekenis toekomt, zien we Zuhal’s “Stam oud betovergrootmoeder”. De gelijkenis is opvallend. Om het werk ook voor cultureel subsidie slurpend Vlaanderen interessant te maken is nog te vermelden dat het jurkje van die mevrouw op het schilderij gecreëerd werd door een homoseksuele Vlaamse dorpssmid.

Het kon niet anders of Timmermans en Demir liepen in wandelgangen op elkaar. Hij liet zich smalend uit over haar 23,6% en vertelde langs zijn neus weg: “Wij willen naar 50% gaan”. Het antwoord van mevrouw Demir was opmerkenswaardig: ze zei ‘ah?’. Wat had ze anders kunnen of moeten zeggen? Ze had uiteraard kunnen opmerken: “U hebt vast weer fout gerekend” of ze had – nog beter – kunnen vragen: “Hebt u deze keer gerekend?”. Maar ze zegde exact dat wat ik ook zou gezegd hebben; een beetje verbaasd “ah?”. Onze Frans, de arme sukkel, niet geplaagd door overdreven bescheidenheid, interpreteerde dat uiteraard als verblufte bewondering voor zijn visionaire stoutmoedigheid. Onderschat nooit een mijnwerkersdochter!

Als iemand me zou kunnen garanderen dat alle Koerden zijn gelijk mevrouw Demir, denk ik dat we eens moeten navragen of dat merk nog leverbaar is en of we een optie op een groter contingent kunnen nemen. Het zou heel mooi zijn als we daarmee onze totale behoefte aan inwijkelingen konden dekken. Hier hebt u dan meteen mijn kijk op migratie.

En dan was het feest voorbij en iedereen trok tevreden huiswaarts. Honderden Afrikaanse gedelegeerden hadden, als ze een beetje zuinig geweest waren, op kosten van de UN een aardige zakcent overgehouden. Duizenden jongeren hadden het gevoel dat ze iets gedaan hadden en konden daardoor de gapende postmoderne leegte van hun bestaan een klein beetje opvullen, al was het maar eventjes. Een paar dozijn toppolitici had ook zijn doel bereikt. Het gewillig journaille had hun tronies flatterend gefotografeerd en over de al dan niet zwetende aardbol verspreid. Greta had pech. Ze werd met de realiteiten van het reizen per spoor geconfronteerd en moest van Basel tot Göttingen in de gang zitten. Ik nam mijn tijd voor de terugreis. Ik permitteerde me een forse omweg via Biaritz. Voor mij in de winter geen Pyreneeën!

Toch was er in de cenakels van de klimaatreligie eerder ontgoocheling: een soort katerstemming (met de groetjes van Frans). Ze vinden het resultaat maar heel minnetjes. Ik begrijp dat niet. Het beste dat daar – voor de mensheid – kon uitkomen was toch helemaal niets. En zo is het ongeveer gebeurd. De wereld heeft nog eens geluk gehad.

Ik heb de Jef het manuscript van mijn verslag laten lezen. Hij keek me vol ongeloof aan: “dat ga je toch niet publiceren zeker? Je ligt helemaal dwars!” Inderdaad…

Uw simpele duif.

 

spain madrid fountain pigeons