moureaux philippe

In Molenbeek is een fietser, schijnbaar zonder reden, in de rug geschoten. Het probleem Molenbeek is sinds lang bekend. Gedaan werd en wordt weinig. Daar zijn redenen voor. ‘De Morgen’ kent ze.

 

 

Moureaux trekt aan de alarmbel

Op 4 januari stonden er enkele interessante dingen in De Morgen. Om te beginnen sloeg Philippe Moureaux alarm: “Philippe Moureaux (PS) tackelt Vlaamse ondernemers”. Hij vreest dat na de “centrum-rechtse” regering Di Rupo, en natuurlijk door toedoen van de inhalige Vlamingen in het algemeen en de verdorven N-VA in het bijzonder, ons een “NOG rechtser” bewind zou kunnen te wachten staan. Hij laat het natuurlijk niet na de obligate hatelijke verwijzing naar Nazi-Duitsland te maken.  Men zou nu kunnen denken: “Ach, de man wordt een beetje oud: hij ziet het verschil tussen links en rechts niet meer zo duidelijk. En de verbittering over de verkiezingsnederlaag zit hem waarschijnlijk ook nog dwars.” Als daar niet nog een artikel was…

Wij willen onze straten terug.”

”'Twintiger beschoten in Molenbeek', voor ondergetekende Frederika Del Nero, die 'Nightcall' presenteert op Studio Brussel, niet zomaar een persbericht.” De jongedame is duidelijk geschokt. Haar huisgenoot is van zijn fiets geschoten, zo maar, blijkbaar voor de lol. Enkel door een royale portie geluk zal hij het overleven.

Natuurlijk wordt men geen gevierde presentator bij Studio Brussel als men niet onder alle omstandigheden hip en politiek correct kan blijven. Frederika Del Nero beheerst dat soeverein. Het is goed wonen in Molenbeek. De relaties met de allochtone medeburgers zijn harmonisch en warm en hun meerwaarde wordt goed in de verf gezet. Zelfs een veggie ovenschotel wordt er bij gesleept.

Maar blijkbaar is de ontzetting toch te groot en ze valt uit haar rol:

“Een kogel in de rug geschoten met als enige doel: doden. Wie doet dit? We weten het niet. Drie kerels die M. al fietsend tegenkwamen op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. De Ninoofsesteenweg, net voorbij de Ninoofse poort, is al lang een etterende stadskanker.

Ze riepen van alles in een andere taal. M. trachtte de confrontatie te vermijden en ging sneller trappen. Eén kerel kwam naast hem lopen en slingerde dreigend met een fles. Een knal. Pijn in de rug. Omkijken en iemand zien staan met een wapen.

Terwijl M. kermend verder strompelt, imiteren ze hem al lachend. Ze vertonen geen interesse in zijn iPod of fiets en wandelen weg richting centrum. Wandelen weg, niet lopen, niet vluchten zoals in de media werd bericht. Er zijn drie camera's in die buurt, geen enkele werkt.”

Ze eindigt met: “Wij willen onze straten terug.” Die rechts-populistische kreet moeten we haar, omwille van haar jeugdige leeftijd en van de schokkende ervaring maar vergeven.

Het verband tussen die artikels?

Nu vraagt U zich waarschijnlijk af wat die twee berichten met elkaar te maken hebben? Nogal wat! Mijnheer Moureaux is vanaf 1992 tot 2013, dus eenentwintig geslagen jaren, burgemeester van Molenbeek geweest. En niet zomaar burgemeester, eigenlijk eerder onaangevochten alleenheerser. Hij heeft daar dus ruim de tijd én de mogelijkheden gehad om zijn – zonder twijfel gefundeerde – staatkundige inzichten in de praktijk om te zetten, wat natuurlijk iets heel anders is dan ze in ‘De Tijd’ hautain en vrijblijvend ventileren. Het resultaat daarvan kennen we: “We willen onze straten terug”.

Helemaal niet verrassend.

Je kon het duidelijk zien aankomen. Bart Eeckhout, nu niet direct van rechtse sympathieën te verdenken, schreef op 1 oktober 2009 in diezelfde ‘De Morgen’ een opmerkelijke column. Gezocht: een curator voor Molenbeek” was de titel van het artikel naar aanleiding van de gewelddadige rellen die zich daar net afgespeeld hadden. Ik heb dat altijd een bijzonder goede column gevonden omdat hij duidelijk uit het hart geschreven was, wars van iedere ‘totentrekkerij’. Je kon de pijn en de ontgoocheling van een man, die overduidelijk bereid was zich positief te engageren, heel tastbaar voelen. Ik citeer enkele passages:

“Het punt is niet dat je in twee weken tijd structurele oplossingen mag verwachten, het punt is dat het hier al decennialang zo gaat. Zeggen dat er in de straten van Molenbeek (alweer) een generatie jongeren opgroeit voor galg en rad, is dan ook al lang niet moedig of taboedoorbrekend meer. Verstandige mensen, van links en rechts, waarschuwen daar al jaren voor. Als die jongeren zich met een gevoel van straffeloosheid op straat begeven, is dat omdat de lokale bewindvoerders hen al geruime tijd opgegeven hebben. Correctie: de bewindvoerder, enkelvoud. Sint-Jans-Molenbeek zit immers al een kleine twintig jaar in de greep van Philippe Moureaux (PS). Dat is het ware taboe: de occasionele geweldsuitbarstingen en de voortschrijdende verloedering in het hart van Molenbeek vormen de stilaan zeer zware prijs die deze gemeente moet betalen voor de machtsconcentratie van zijn burgemeester.”

En dan nog troostelozer:

“Gelukkig, zo denkt men dan, leven we in een democratie. Falende bewindslui kunnen bij elke stembusgang om rekenschap gevraagd worden en desnoods weggestemd worden. In Molenbeek (en wellicht in nog wel wat andere gelijkaardige gemeenten) wordt de politieke loyauteit van een deel van de bevolking evenwel afgekocht met jobs bij de overheid, uitkeringen of sociale woningen. Zo weet de Liste du Bourgmestre van Moureaux zich telkens weer verzekerd van een comfortabele meerderheid. Cliëntelisme heet dat, maar met wat meer moed zou je het ook afwending van overheidsmiddelen kunnen noemen.
 
Bij gemeenteraadsverkiezingen in deze gemeente tref je in de rijen kiezers her en der oudere en nagenoeg ongeletterde allochtone burgers aan met in de vuist een briefje gekneld met daarop enkel de naam van de zittende burgemeester geschreven, opdat ze vooral niet zouden vergeten op wie ze moeten stemmen. Zo ging het in de negentiende eeuw, zo gaat het vandaag nog altijd in Sint-Jans-Molenbeek.”

Dat was vier jaar geleden. Blijkbaar is er ondertussen toch iets gebeurd: Moureaux is vervangen door een dame van de MR. Daarover schreef Eeckhout, duidelijk meer visionair dan hij zelf gewenst zal hebben:

“Het ergste aan de PS in Brussel is helaas dat haar enige democratisch realistische alternatief de MR is, en die partij is zo mogelijk nog meer doordesemd van politieke onwil en onbekwaamheid.”

Wie zou nu het verband tussen die drie bijdragen in ‘De Morgen’ zien? Bart Eeckhout zeker volledig, hoewel ik betwijfel of hij dat vandaag, met N-VA ‘ante portas’, nog durft schrijven. Mevrouw Del Nero misschien hoogstens een klein beetje. Mijnheer Moureaux helemaal niet. Het is niet meer zo denderend gesteld met onze analytische vaardigheden.

Maar, alvorens de heer Moureaux uit zijn welverdiend pensioen terug te roepen, denken we misschien toch maar beter even grondig na. Het is denkbaar nuttig ook even onder de aandacht te brengen dat hij, zelfs met de absolute macht van een Zonnekoning, toch niet alleen handelde, maar ingebed was (en is) in een partij, in een systeem. Het lijkt me niet wenselijk het ‘Molenbeeks model’ tot het hele land uit te breiden.

Dwarsligger