Mia DoornaertOver grootmoeders, dolle mina’s en zelfs Benidorm Bastards, valt ook een zinnig verhaal te vertellen. Even leentjebuur spelen, met dank aan Mia Doornaert (in De  Standaard 9/3)

 

 

 

Over grootmoeders

De opener van Doornaert haar column maakt duidelijk wat op haar lever ligt: ‘Ik heb het nu echt een keer te veel gehoord, in een van onze media: We moeten oppassen, want er luisteren misschien grootmoeders mee’.

De mediamannen die grootmoeders zien als ‘frêle dames met elegant opgestoken grijs haar en zachtroze wangen. Fout natuurlijk want de grootmoeders van vandaag reizen de wereld rond, sporten. En ze weten verdraaid goed waar Abraham de mosterd en de rest van de kruidenierszaak vandaan haalt’. Daarmee wil ze duidelijk maken dat seks ook nog aan hen besteed is. Het zijn de dolle mina’s van de jaren zestig en het waren feministen die vandaag grootmoeders zijn. En ze eindigt haar column met deze oproep: ‘Maar heren van de media, hou eens op met er seutjes van te maken die flauwvallen bij een onvertogen woord. Dat cliché heeft net zo’n baard als de even onuitroeibare en even seksistische schoonmoedergrappen’.

Benidorm bastards

Mia Doornaert kan het als generatiegenote van de dolle mina’s weten, en ze staat bekend als onverschrokken feministe. Bravo, want we hebben veel oudjes nodig die niet op hun mond gevallen zijn. Niet alleen oma’s, ook opa’s.

TV-series als ‘Benidorm Bastards’ en ‘Beat da Bompaz’ versterken het beeld dat Doornaert ons voorspiegelt: de grappige oudjes die grollen en grappen uithalen en zich nog best kunnen meten met de jeugd. Gelukkig is dat maar perceptie. Een wereld gecreëerd door gehaaide marketeers die in de oudjes een afzetmarkt zagen waar veel aan te verdienen valt. En ja, er zijn nogal wat ouderen die blijkbaar de middelen en de behoefte hebben om te kunnen ontsnappen aan het werkelijke leven. Die ‘Benidorm Bastards’ zijn zo’n gekunstelde creaturen dat verstandige mensen er enkel kunnen van gruwen. De bomma’s en bompa’s van vandaag verdienen veel beter dan de karikatuur die zowel de media als Doornaert ervan maken.

Zeg niet oma maar mama

De  media en Doornaert hebben de laatste trein gemist. Die vertrok al een tijdje geleden. De oma’s en opa’s van vandaag zijn voor de kleinkinderen heel dikwijls evenveel en soms meer mama en papa dan hun eigen kinderen. Wie dit niet gelooft moet maar eens een kijkje nemen aan de duizend Vlaamse schoolpoorten rond 15.30 u. Of tijdens schoolvakanties kiekjes komen nemen van die oma’s en opa’s met kroost op het strand en de zeedijk.

En voor alle duidelijkheid: daar is niets mis mee, integendeel. Het is een formidabel bewijs dat ‘familie’ opnieuw veel meer belang heeft dan in de tijd van de dolgedraaide mina’s. Dat er geen sprake is van een generatiekloof, integendeel, oma’s en opa’s zijn kostbaar voor het familiaal weefsel van de toekomst. Alleen is het nog niet duidelijk of de kinderen van die oma’s en opa’s ook de tijd zullen hebben om zich te ontfermen over hun ouders en hun kleinkinderen.

Het is daarom een beetje jammer dat er weinig aandacht is voor de ontelbare oma’s en opa’s die een tweede kans krijgen om (klein)kinderen te koesteren. Het is fout van feministen wanneer ze liever het beeld ophangen van de vrolijke en seksueel appetijtelijke oma – die weet wat ze in bed wil – en niet de liefhebbende oma die zich in alle bochten wringt om tijd vrij te maken voor de opvang en begeleiding van ‘haar’ kleintjes.

Overigens, er zijn op en top vrouwen die erin slagen om beide te zijn, seksueel appetijtelijk én vertroetelende oma’s. En het laatste waar ik hen van verdenk is dat het feministen zijn die de trein misten.

Dwarsligger