Baas GansendonckDe angst van politici voor de media heeft een verlammende invloed op wat ze nog durven doen. Want, zonder de steun van Baas Gansendonck is er geen maatschappelijk draagvlak.

Bovenstaande is helaas geen gezwets in het ijle maar de neerslag van correspondentie met de studiedienst van een politieke partij. Naar aanleiding van onze publicaties over de opwarming van de aarde stuurden we enkele mails naar alle partijvoorzitters en de studiediensten.

Een raadgever stelde ons een relevante vraag: "Ik ben echt wel eens benieuwd welke communicatie u voert tegen de mensen achter de ‘Klimaatzaak’. Je kan mails naar politieke partijen sturen, en diepgaande wetenschappelijke analyses maken, maar het is de ongenuanceerde teneur van die BV’s (nvdr Bekende Vlamingen) en de manier waarop ze in de media een forum krijgen, die de maatschappelijke trend zet, en die het politici moeilijk maakt om enige gezonde terughoudendheid op vlak van klimaatambities te verkondigen. Ondertussen heb ik (terug) gelezen wat u daarover op 6 juni had geschreven. Het jammere is dat niemand in de media er hetzelfde over schijnt te denken. Denken de Dwarsliggers daar over na?"

Het antwoord hierop is eenvoudig: Dwarsliggers denken daar niet over na omdat ze weten dat zelfs wetenschappelijke bewijzen niet op kunnen tegen een ideologie gekoppeld aan gigantische financiële injecties, uiteraard andermans geld. Wij trekken ons géén zier aan van wat de ‘toonaangevende’ journalisten denken en hebben alleen belangstelling voor de weinige journalisten die wel nog ‘durven weten’. Gebeten om zelf te weten is ons enig motief, inclusief alle beperkingen zoals in
onze filosofie duidelijk staat.

De ons-kent-ons BJ, Bekende Journalisten - samen met dominante figuren op de achtergrond (waaronder de verantwoordelijken voor de opiniebijdragen in de pers) - hebben inderdaad het maatschappelijk draagvlak gekaapt en wel op een heel eenvoudige manier: zij bepalen wat de mensen nog mogen weten en welke ideologie mag verkondigd worden. Oh ja, ze hebben hun ‘schaamlapjes’ die netjes gedoseerd ook eens hun ‘gedacht’ mogen zeggen. Kwestie van de indruk te wekken dat ze ruimdenkend zijn, terwijl deze redacties in de feiten de emanatie geworden zijn van intellectuele armoede/luiheid. Dat is een ernstige beschuldiging waarvan we binnenkort een flagrant voorbeeld zullen publiceren. Het opgestoken vingertje, alleen veel erger dan dat het ooit was ten tijde van meneer pastoor.

Ze zijn zo overtuigd van hun verantwoordelijkheid dat ze hun censuur, want dat is het, beschouwen als een bijdrage zonder dewelke de mensheid gedoemd is om (opnieuw) de slechte weg op te gaan; wat dat ook moge zijn. Ze (de opiniepers) beseffen niet eens dat hun hoogmoed ook hun ondergang zal zijn. Erger, dat ze door hun indoctrinerende journalistiek de democratie schade toebrengen. Vroeger leerden we iets, nu wordt ‘zelf leren’ ons afgeleerd!

Baas Gansendonck

Deze arrogante houding van journalisten – en jazeker, er zijn uitzonderingen - doet mij denken aan een roman van Hendrik Conscience, ‘Baas Gansendonck’ waarin de rijke cafébaas ten onder gaat aan zijn eigen hoogmoed. Deze levensles werd in een latere verfilming door regisseur Ariën zodanig aangepast dat er toch een gelukkige afloop was. Vandaag doen de media net hetzelfde, de afloop van elk debat over de grote maatschappelijke uitdagingen (we negeren de waan van de dag) zal zijn zoals zij denken dat die MOET zijn. Hún geloof is onwrikbaar en elke twijfel ondraaglijk. Ook wetenschap kan daar niet tegenop, er zijn zelfs geen raakpunten met hun geloof.

De vraag van de wetenschappelijke raadgever is heel pertinent en maakt tegelijk een ander probleem duidelijk: dat niet alleen het WETEN van de politici, maar ook het DURVEN ingaan tegen 'Baas Gansendonck' een groot probleem is voor politieke partijen.

Hoe kunnen beleidsverantwoordelijken nog een beleid voeren wanneer de media niet eens bereid zijn om de bevolking op een rationele manier hierover te informeren? Waarom leggen de partijvoorzitters zich daar bij neer en durven ze enkel nog beslissingen nemen wanneer ze zich verzekerd weten van voldoende media-steun?

Waarom zijn bij voorbeeld de nucleaire centrales na zoveel jaren besluiteloosheid nog altijd niet gesloten en vervangen door andere, milieuvriendelijke én bedrijfszekere centrales, en durft geen enkele partij openlijk zeggen waarom? Terwijl zelfs een geïnteresseerde leek weet dat we voor de komende twintig à dertig jaar niet zonder kunnen. Vooral als onze buurlanden hun eigen productiecapaciteit verminderen en wij minder van hun (kern)energie zullen kunnen kopen. Maar dat we in 2030 allemaal met elektrische wagens zullen rondrijden, durft men wél verkondigen? Of beslissen om een peperduur gevechtsvliegtuigvliegtuig te kopen dat nog niet eens operationeel is? Gotspe!

Er is een antwoord op deze vragen: gebruik uw eigen nieuwskanalen (voor wetenschappelijk onderbouwde informatie) en de sociale media (om de aandacht te vestigen op de onderbouwde informatie) en laat de opiniërende pers voor wat ze is. Wanneer een Bekende Vlaming nog maar eens in de krant of op tv, de migratie, de islam of het klimaat- en energieprobleem oplost in 10 minuten, wees er zeker van dat hij of zij niet gehinderd wordt door enige kennis ter zake.

Raadpleeg ernstige nieuwssites die door onafhankelijke specialisten worden gevoed en ga in discussie met hen. Burgerjournalisten die wel nog wetenschappelijk onderbouwde informatie durven publiceren, én tegelijk geen moeite hebben om toe te geven dat ze iets NIET weten, in plaats van hun lezers een rad voor de ogen te draaien.

De bevolking is niet zo dom als deze zelfverklaarde elite denkt. Ze zullen maar al te graag iemand horen die het journaille durft tegen te spreken. Weiger interviews van 5 minuten over grote maatschappelijke thema’s die door Bekende Journalisten en hun kliekje gelijkgezinde opiniemakers en academici worden gekaapt. Wijs academici die zich ideologisch inspireren de deur: ze zijn hun geld niet waard. Verspreidt zakelijke informatie die goed onderbouwd is. Ik kan u alvast verzekeren dat heel veel Vlamingen daar naar uitkijken. Bedenk dat de (exacte) wetenschap altijd aan de zijde van goed bestuur staat! En voor alles, het is uw verdomde plicht om zélf te weten wat u beslist.

Recent stelde N-VA voorzitter Bart De Wever de retorische vraag “Waarom mag ik de waarheid niet zeggen zoals die is?” (nvdr naar aanleiding van de rellen in Borgerhout tussen de politie en allochtone jongeren)

Het is inderdaad niet langer vanzelfsprekend dat de waarheid gezegd wordt. Vooral niet door een intellectueel die de dominerende progressieve ideologie van de media durft in twijfel trekken. De Wever probeert desondanks vriendelijk en hoffelijk rond de pot te draaien, zoals veel generaties mercantiele Antwerpenaars dat vóór hem ook al deden: ze hebben dat wel moeten leren nadat ze in 1585 achtergebleven waren en zich met de Spanjaarden moesten verstaan. Het bleek zelfs nog nuttig voor de commercie. Maar in conflictsituaties is een beetje brutale directheid op zijn Noord-Nederlands veel effectiever. Bovendien tracht De Wever ook te voorkomen dat hij ons collectief progressief journaille, ‘Chagreynebeau en Co’ nog maar eens over zich heen krijgt. Tevergeefs.

Dwarse raadgevers gezocht

Het is duidelijk dat de media vanuit een ideologische overtuiging of intellectuele armoede/luiheid zelf veel te weinig/eenzijdig onderzoek doen. Meteen hoort hier ook een dwarse vraag bij: is het bij de politieke partijen anders?
 
Een terechte vraag. Immers, ook bij hun studiediensten stelden we vast dat ook zij de wetenschap durven naar hun hand zetten. Hoeveel vrijheid krijgen die raadgevers om de wetenschap voorop te stellen, ook wanneer die niet overeenstemt met de ‘partijlijn’?

Politici zouden alvast kunnen beginnen met te luisteren naar dwarse raadgevers vooraleer te beslissen in plaats van raadgevers (om) te ‘kopen’ die alleen argumenten mogen zoeken om hun politieke beslissingen a posteriori te rechtvaardigen. Het resultaat van deze werkwijze is precies datgene waar de media en uiteraard ook de oppositie, dol op zijn: een onvoldoend doordacht beleid dat ze wat graag onderuit halen.

BEHALVE, wanneer het strookt met hun eigen ideologie. Een voorbeeld hiervan is de manier waarop de Duitse pers kanselier Merkels migrantenpolitiek ondersteunde. Uit
Die Zeit: "Was sich liest wie eine Wutrede von "Lügenpresse"-Rufern, scheint jetzt eine Studie der Hamburg Media School und der Uni Leipzig zu belegen: In der Flüchtlingskrise, so ihr Fazit, haben wichtige deutsche Medien versagt. Statt einen offenen Diskurs zu ermöglichen, haben sie ihn erstickt."
 
(vrije vertaling) Wat beschouwd werd als een woedeaanval door leugenpers-roepers, werd door een studie van de Hamburg Media school en de Universiteit Leipzig, als correct bestempeld. In de vluchtelingencrisis, zo is de conclusie, hebben belangrijke Duitse media tekortgeschoten. In plaats van een open debat mogelijk te maken, hebben ze het verstikt.

 

Pjotr’s Dwarsliggers